50 



eigenlijke hand , aan eene zich regenereerende schaar daarentegen 

 eene duidelijke hand voorhanden was. Daardoor herinnerde de 

 schaar aan die van het verwante geslacht Caridina , bleek evenwel 

 nog van oorspronkelijker maaksel, wijl de vingers niet lepelvormig 

 uitgehold , maar aan het einde slechts met enkele korte doornen bezet 

 waren. Nog treffender is het tweede voorbeeld, aan hetzelfde dier ont- 

 leend; het 5 de pootenpaar, dat in eenige opzichten van de vooraf- 

 gaande afwijkt o. a. daarin dat zijn eindlid in plaats van 5 tot 8 

 doornen , een 40tal dicht bijeenstaande doornen draagt , werd nu eerst 

 gevormd in de gedaante van de andere pooten , en kwam pas bij de 

 vervelling in zijn ouden vorm terug. Waarschijnlijk hadden dus 

 bij de voorouders van Atyoida de laatste pootenparen hetzelfde 

 maaksel , en had eerst later het 5 de paar aan zijn eindlid een kam 

 tot reiniging der achterlij fspooten gekregen. 



Nu wij achtereenvolgens den omvang van het herstellingsver- 

 mogen in de verschillende afdeelingen van het Dierenrijk , de 

 histologische processen , die hierbij optreden , en de punten van 

 overeenkomst en verschil van deze met de embryologische ont- 

 wikkeling hebben nagegaan , wil ik ten slotte nog even wijzen 

 op de beteekenis, die dit verschijnsel hebben kan voor het leven 

 der betreffende dieren. Het behoeft geen nader betoog, dat het 

 vermogen om het verlies van een min of meer belangrijk deel 

 van het lichaam weder te kunnen herstellen , niet zonder gewicht 

 zijn zal in den strijd om het leven , in de eerste plaats voor de 

 instandhouding van het individu en zoo misschien langs indirecten 

 weg voor de instandhouding der soort. Slaan wij b.v. Lumbriculas 

 variegatus , op wiens groot herstellingsvermogen reeds door mij is 

 gewezen , in de natuur gade , dan zien wij dat dit wormpje de 

 gewoonte heeft met de voorste helft van het lichaam in het 

 bodemslib of in het wier weg te kruipen , terwijl de achterste 

 helft nagenoeg bewegingloos vrij in het water hangt. Terwijl op 

 die manier het kopgedeelte goed tegen vijandelijke aanvallen be- 

 veiligd is , zal natuurlijk de staarthelft , ofschoon zij snel naar 

 binnen kan getrokken worden , toch aan vele gevaren blootstaan 

 en gemakkelijk de prooi worden van Waterkevers , Libellen-larven 





