LVII 



de Malsine nam het dier eens levend op de rog nabij Ostende 

 waar); voor de Nederlandsche kust vermeldt Herklots het dier 

 als inlandsch , helaas ! zonder op te geven , waar hij het aan- 

 trof; de collectie van het Zeeuwsch Genootschap te Middelburc 

 bezit een uit de Noordzee afkomstig exemplaar. Eindelijk moet 

 ik hier nog bijvoegen , dat volgens Loven het dier in het Katte- 

 gat wordt aangetroffen, doch dat het noordelijker noch langs de 

 kusten van Scandinavië werd waargenomen, noch in de open 

 Noordzee. Ook vermeldt de »Commission zur Untersuchung der 

 Deutschen Meere" alleen, dat het dier bij Yarmouth werd aan- 

 getroffen. 



Als wij deze verschillende vindplaatsen vergelijkeu , kan het 

 ons uiet verwonderen, dat het dier ook een enkel maal aan de 

 Nederlandsche kust werd waargenomen. Haast verwondert het 

 ons meer, dat het een voor de fauna van ons land zoo zeld- 

 zaam dier is. Wij vinden hiervoor evenwel een verklaring, als 

 wij den aard van den bodem nagaan : de M. erinaceus leeft niet 

 op een zandigen of slikkigen bodem, maar bij voorkeur op een 

 meer rotsachtigen grond. Dat onze oestergronden tot nog toe 

 verschoond zijn gebleven van dit voor de oester zoo schadelijk 

 gedierte, moet zeker in de eerste plaats aan den bodem en in de 

 tweede plaats aan de geringe diepte onzer oestergronden worden 

 toegeschreven. Des te gereeder zullen wij een dergelijke opvatting 

 omhelzen , als wij bedenken , dat behalve door uit Arcachon aan- 

 gevoerde oesters (en , zooals de pachters uit Bruinisse mij verze- 

 kerden, werkten zij reeds eenige jaren met deze) de Zeeuwsche 

 oestergronden reeds sedert meer dan een eeuw (Job Baster) door 

 jonge oesters uit Groot-Brittanje werden bevolkt en dat ook van 

 daar de perceur had kunnen ingevoerd worden. Wellicht moeten 

 dan ook de enkele gevallen , dat de hier bedoelde Murex aan de 

 Nederlandsche kust werd waargenomen, aan een invoering met 

 andere schelpdieren worden toegeschreven ; ware dit uit maken , 

 zoo verschafte ons dit een sprekend (schoon dan ook negatief) 

 bewijs voor de juistheid van ons vermoeden , dat het niet of slechts 

 zeldzaam voorkomen van den „Perceur" in de eerste plaats op 



