

eicellen juist zeer groot is en grofkorrelig protoplasma. Het kern- 

 lichaampje blijft tot het laatst toe zichtbaar. 



De rijpe eicellen vallen in de lichaamsholte , waarin de eierstok 

 vrij afhangt, en worden daaruit door de genitaaltrechters verwij- 

 derd. Deze trechters zijn doorboringen van den lichaamswand , 

 die geheel naar het type der seginentaalorganen van de Gelede 

 Wormen gebouwd zijn. Ze beginnen met een breed, overlangs 

 geplooid mondstuk in de lichaamsholte, vernauwen zich dan tot 

 een cyliudrischen gang, die inwendig met een hoog epitheel be- 

 kleed is , welks cellen concrementen bevatten , en komen met eene 

 fijne opening aan de buitenzij uit. 



Uit den boven beschreven bouw der ovariën leidt spreker af 

 dat de eicellen veranderde epitheelcellen der lichaamsholte zijn , 

 dat dus de eierstokken op de allereenvoudigste wijze uit dit epi- 

 theel ontstaan. Het beste bewijs voor deze meening vond hij aan 

 het distale uiteinde der ovariën, waar de lengtegroei plaats 

 heeft. Hier ziet men n.1. dat de genitaalplooi bekleed is met 

 cellen , die zich van het omliggende cölom -epitheel slechts 

 onderscheiden doordien ze dichter opeengedrongen staan en hunne 

 grenzen duidelijk te onderscheiden zijn. Naar het proximale 

 oudere gedeelte van 't ovarium toe worden enkele dezer cellen 

 grooter en nemen het karakter van jonge eicellen aan. 



Den histologischen bouw der testes vond spreker iets samenge- 

 stelder. Ook hier komt een steunlamel van deu lichaamswand voor , 

 die een centraalkanaal met zijdelingsche uitstulpingen vormt, dat 

 aan zijne buitenvlakte met een regelmatig cilinderepitheel bekleed is, 

 hetwelk onmiddellijk in het plaveiselepitheel der steunlamel overgaat. 

 De cellen van dit cilinderepitheel vergrooten zich echter niet , 

 zooals in de eierstokken , maar schijnen zich aan de toppen der 

 uitstulpingen sterk te vermeerderen , waardoor celmassa's ontstaan, 

 die om het centraalkanaal eene dikke laag vormen. Deze cellen 

 zijn de spermatozoïd-moedercellen , hunne kernen zijn zeer groot 

 in verhouding tot hun protoplasma, en kleuren zich zeer sterk. 

 Elk dezer cellen schijnt zich in meerdere dochtercellen te deelen 

 en ieder van deze schijnt uit te groeien tot een spermatozoïd. Ten- 



