IN MEMORIAM 



G. C. J. VOSMAER 



Zware verliezen troffen in do drie laatste jaren onze Dierkun- 

 dige Vereeniging. Terwijl ons liet verlies van onze mede-leden 

 HuBRECHT, Hoek en Jentink nog zoo verscli in het geheugen lag, 

 bereikte ons de treurniare, dat onze Onder-Yoorzitter, Vosmaer, 

 overleden was. Wel wisten wij, dat altijd zijne zwakke gezond- 

 heid hem en ons als een zwaard van Damocles boven het hoofd 

 hing, maar wij waren daar zoo aan gewoon geraakt, dat het 

 bericht van zijn overlijden ons toch verraste. 



Mijne herinneringen aan Vo.smaer gaan terug tot onzen stu- 

 dententijd, toen wij in het Laboratorium van IIoffmann te Leiden 

 werkten, in een tijd toen de Biologen nog tot de zeldzaamheden 

 behoorden. Na het Gymnasium te 's Gravenhage te hebben afge- 

 loopen, was hij te Leiden komen studeeren. Hij bleef evenwel 

 daar niet tot het einde van zijn studietijd, maar vertrok reeds 

 vóór zijn Promotie naar Graz, waar hij bij Franz Eilhard 

 ScHULTZE begon met zijn onderzoekingen over Sponsen, een on- 

 derwerp, dat hij gedurende zijn geheele verdere leven met bijzon- 

 dere voorliefde trouw bleef. Zijn dissertatie, waarop hij in 1880 

 zijn doctorstitel verwierf, was dan ook onder Scirui/rzE's leiding 

 tot stand gekomen en handelde over: „Aanteekeningen over 

 Leucandra aspera". Niet lang daarna vertrok Vosmaer in 1882 

 naar Napels, waar hij onder Anton Dourn assistent werd aan 

 het Zoölogisch Station aldaar. Hij bleef daar tot 1889 en die 

 jaren zijn voor hem altijd onvergetelijk gebleven. Zoowel d6 ge- 

 heele Italiaansche omgeving met al haar kunstschatten, als het 

 zachte klimaat waren voor hem een groote aantrekking. In dien 



