XXll 



Mevrouw Droogleever Fortuyn— van Leyden deelt mede, hoe de 

 aal met het onderkaaksoog, door Dr. Eedeke op de vorige vergadering meege- 

 bracht (cf. p. XVII), bij nader onderzoek een volkomen normaal gebouwd oog 

 blijkt te bezitten. Niet alleen zijn alle onderdeden van het oog aanwezig, 

 maar ook een flink ontwikkelde zenuw en de 6 oogspieren, die op nor- 

 male wijze aan de sclera zijn bevestigd. Spieren en zenuw zijn vanuit den 

 kop afgedaald naar de onderkaak langs een steel, die boven- en onderkaak 

 met elkaar verbindt en vlak vóór de tong verloopt. De tong is verkort, 

 wat ook inwendig te zien is en aan de saamgedrukte copula van de 

 hyoidboog. Het spier- en zenuwcomplex heeft van het beenige monddak 

 het ptervgoid van zijn plaats gedrongen en zet zich naar boven toe voort, 

 de orbita doorborend. In de orbita buigen zich de musculi obliqui direct 

 naar voren toe af, waar ze zich symmetrisch met de musculi oblique van het 

 normale linker oog vasthechten. Evenzoo gaan de musculi recti naar het 

 punt van de orbita, waar in een normaal geval deze spieren zich vast- 

 hechten en komen symmetrisch te liggen met de musculi recti van het 

 normale oog. Dit geldt ook voor de zenuw, die de orbita doorboort, en 

 symmetrisch met de zenuw van het linker oog naar de hersenen verloopt. 



Op de plaats, waar het rechter oog behoorde te zitten, is uitwendig een 

 putje te zien. De groote holte van de orbita is opgevuld met veel 

 bindweefsel. 



Deze abnormaliteit is volgens spreekster in zeer jeugdigen toestand 

 ontstaan. Het oogblaasje is in plaats van lateraalwaarts, naar beneden 

 gegroeid, is door den kop gegroeid, vóór er zich been gevormd had, heeft het 

 monddak voor zich uitgestulpt en aldus de steel gevormd, die onder- en 

 bovenkaak verbindt en heeft ten slotte, aan de oppervlakte van de onder- 

 kaak gekomen zijnde, het ectoderm ter plaatse aangezet tot het vormen 

 van een lens. Spreekster ziet in dit laatste een analoog geval, als vermeld 

 wordt in de onderzoekingen van Spemann e.a. over transplantatie. 



De Heer Ihle noemt de volgende Strongyliden als behoorende tot de 

 Nederlandsche fauna: In Herkauwers: Bunostomum trigonocephalum = 

 Uncinaria cernua, Oesophagostomum venidosum, HaemoncJnis contortiis, 

 Ostertagia circumcincta (niet synonym met O. ostertagi) , Cooperia 

 oncophora {= Schneider's Strongylus ventricosus Eud.), Nemaiodirus 

 filicollis, Trichostrongylns instabüis, T. vitrimis, T. exteniiaius; in het 

 paard: Sclerostomum equinum, S. edentatum, S vulgare, )).S'. ietracan- 

 thura' (Zie: Tijdschrift voor Diergeneeskunde, 1917). 



De Heer Delsman doet mededeeling van verdere p r i k p r o e v e n, dit- 

 maal aan de eieren van Rana esct<7en^a, een minder gewoon object dan die 

 van Rana fusca. Dezelfde proeven als in de vorige vergadering (p. xvii) voor 

 de laatste soort beschreven, werden thans weer gedaan. De animale pool 

 bleek weer de neuspunt van het embryo te leveren, het merkje b (dorsaal 

 op de 3e, aequatoriale klievingsgroeve) weer op de grens van hersen- en 

 ruggemergsplaat te liggen. De sluiting van den blastoporus leverde aan- 

 merkelijke verschillen op met ditzelfde proces bij Rana fusca. Als de 

 blastoporus juist ringvormig geworden is, bedraagt de overlangsche dia- 

 meter bij Rana fusca + 6U°, bij R. esciiloita het dubbele, 120°. Terwijl 

 bij de eerste de ventrale rand diametraal tegenover de animale pool 

 optreedt en daar niet vandaan komt, ontstaat hij bij de laatste meer naar 

 de ventrale zijde en schuift nog iets sneller voort dan de dorsale. De 

 dorsale ontstaat ongeveer op dezelfde plaats als bij R. fusca, een eindje 



