XXVI 



gametozoön = agamont II, die zich splitst in somatische en kiem- 



cellen (agameten). 



oergeslachtscellen = agameten, clie direct tot gamonten worden, die in 

 de rijpingsdeelingen (de gametogenese van v. Haec- 

 ker), de gameten doen ontstaan. 



Oötiden en sper- 



matiden, vraaruit 



de rijpe eieren en 



spermatozoën zich 



differentieeren = gameten, die na copulatie tot het sperraovium worden. 



Wij kunnen als centrum der jjhylogenese deze samentrekking van den 

 generatie-cyclus ten voordeele van het gametozeön opvatten, al dan niet 

 met uterus- vorming, waarbinnen het prozoön leeft. 



Dat de uterus-vorming zeer vroeg is ontstaan, bewijst de betrekkelijk 

 geringe degeneratie van het prozoön bij zoogdieren in vergelijking met 

 andere Vertebraten. Op deze waarneming berust voornamelijk de theorie 

 der phyletische afdrijving, die ik in Leiden ontwikkelde. 



Vervolgens worden preparaten gedemonstreerd en daarna wordt de 

 lunch gebruikt in het Restaurant van het K. Z. Genootschap «Natura 

 Artis Magistra". 



Om 2 uur wordt de vergadering hervat en gelegenheid tot discussie 

 gegeven, waaraan in hoofdzaak de Heeren v. Kampen, de Meijere en 

 Delsman deelnemen. 



De Heer van Kampen merkt het volgende op : 



De door den Heer Resink verdedigde opvatting, dat de embryotrophische 

 organen van het zoogdierembryo als larvale organen te beschouwen zijn, 

 vindt een bevestiging in de eigenaardige gelijkenis, die de eerste em- 

 bryonale stadiën van de Amerikaansche Perij^atus-soovten, zooals die door 

 VON Kennel en Sclater zijn beschreven, met die stadiën bij de zoog- 

 dieren vertoonen. Evenals bij dezen kunnen ook bij Peripatus al vroeg een 

 trophoblast en een embryonale knobbel onderscheiden worden en ontstaat 

 door entypie van den laatste een holte, die met de archaranionholte der 

 zoogdieren vergelijkbaar is. Daarbij komt, dat het primaire entoderm 

 (v. Kennel's samnion") in beide gevallen door delaminatie uit den em- 

 bryonalen knobbel ontstaat. In het verdere verloop der ontogenese houdt 

 de overeenstemming op, daar het blijvende entoderm, althans volgens v. 

 Kennel's onderzoek, bij Peripatus op een van zoogdieren afwijkende wijze 

 gevormd wordt. 



Daar nu de bedoelde verschijnselen bij Peripatus op eenvoudige wijze 

 tot die der Polychaeten zijn terug te brengen (vg. van Kampen, Tijdschr. 

 Ned. Dierk. Ver., (2) Dl. XV, 1916, p. 13 vv.), wordt een analoge 

 afleiding voor de zoo gelijksoortige verschijnselen bij de zoogdieren waar- 

 schijnlijk ondanks den grooten afstand, die hen van de Anneliden scheidt. 

 De overeenstemming tusschen Zoogdieren en Onychophoren berust natuurlijk 

 niet op nauwe verwantschap, maar is te beschouwen als het gevolg van 

 parallelle ontwikkeling van denzelfden uitgangstoestand, in beide gevallen 

 als resultaat van den overgang tot het leven op land en het daarmee 

 gepaard gaande ontstaan der vivipariteit. 



Met de beschouwingen van den heer Resink over den generatiecyclus 



