XXX 



tuur weliswaar onder bijzondere omstandigheden niet a priori onmogelijk 

 te noemen, wel echter onwaarschijnlijk en zou dus in ieder geval door 

 klemmende argumenten te bewijzen zijn. Met dergelijke argumenten heb- 

 ben Dr. Van Kampen en spreker elkaar bij het korte debat in een vorige 

 vergadering niet kunnen bestrijden. Spr. achtte secundaire dooierrijkdora 

 en ovipariteit physiologisch ondenkbaar, v. K. kon het zich voorstellen. 

 V. K. kon zich denken, dat het onder bepaalde omstandigheden zijn nut 

 kon hebben, dat de draagtijd verkort wordt, bijv. om de moeder te ont- 

 lasten, of omdat er dan plaats voor meer jongen komt. Spr. antwoordde 

 daarop, dat bij de voortplanting het belang van het embryo voor dat 

 van de moeder gaat, en dat de evolutie in de natuur niet van weinig 

 eieren met veel broedzorg naar veel eieren met weinig broedzorg, maar 

 in omgekeerde richting loopt. 



Het bleek mij intusschen, dat ik in mijn opvatting geenszins alleen sta. 

 Zij wordt gedeeld bijv. door Dendy, den ontdekker der ovipare Austra- 

 lische vormen, door Seügwick, die de ontwikkeling van een Kaapsche 

 soort, en door Sclater, die de ontwikkeling van een Amerikaansche 

 soort onderzocht. Bovendien door Korschelt en Heider en door MacBride. 

 Nocr meer klinkende namen zouden intusschen mijn hoorders niet over- 

 tuigen. Ook feitelijke argumenten laten zich intusschen aanvoeren. Zoo 

 vertoont het protoplasma van het middelmatig groote ei van de door 

 Sedgwick onderzochte Kaapsche soort in zijn bouw een sponsachtig net- 

 werk door de sterke vacuoliseering, behalve op één punt, waar het dichter 

 is. Het doet, gelijk S. opmerkt, sterk denken aan een dooierrijk ei als 

 van een Australische soort, waaruit door een of ander reagens de dooier 

 opgelost ware. S. leidt het hier dan ook van af, en terecht zegt Dendy: 

 ))Surely, ho wever, it is hardly likely that the protoplasra would acquire 

 a vesicular structure in anticipation of the formation of yolk". Voorts 

 werd door Dendy bij de vivipare Australische soort P. noyae-zeeiandiae een 

 chorion (secundair eivlies) buiten het dooiervlies aangetroffen, waaromtrent 

 Dendy opmerkt: ))Organs are not usually developed ahead of their uses, 

 and the chorion may be regarded as a vestigial structure inherited from 

 oviparous ancestors" (verg. Selachii etc). Alles pleit dus tegen secun- 

 daire ovipariteit; terecht vraagt MacBride: ))How should an animal which 

 had once adopted the habit of carrying the eggs in the womb, revert to 

 the dangerous and primitive method of laying eggs? In every other case 

 in which viviparity occurs in the animal kingdom we have evidence that 

 it bas developed out of oviparity, not vice versa". 



Om dezelfde reden acht ik dan ook VoN Kennel's vergelijking van de 

 embryonaal vliezen van de Amerikaansche soorten met de trochophora, nog 

 onlangs door Van Kampen op een Afrikaansche soort toegepast, onjuist. 

 In de z.g. kopblaas zie ik niets anders dan eene leege dooierzak, gelijk 

 Sclater 't ook voor de Amerikaansche soort betoogt, vergelijkbaar met 

 den leegen dooierzak of navelblaas der zoogdieren. Ligging en vorm 

 steunen deze opvatting. 



h. VoN Kennel's denkbeelden werden op de zoogdieren toegepast door 

 Hubrecht, waartoe de weg al door Von Kennel gewezen was. Immers 

 in 1885, tien jaar dus voor het verschijnen van Hubrecht's opzienmakend 

 stuk over ))Die Phylogenese des Amnions", schreef Von Kennel reeds: ))Es 

 ist sogar nicht ganz unwahrscheinlich, dass wir selbst bei Wirbelthieren 

 in den Deckzellen, oder «RAUDERschen" Zeilen noch die Trochosphaera 

 wieder finden können, welche bei den Nagern, dem Maulwurf und viel- 

 leicht noch vielen anderen Thieren eine hervorragende Kolle spielen. 



