XXXIV 



vage gastruléen (= prozoön) met de archigastrula (Depula) van Amphioxus. 

 De tweede gastrulaphase manifesteert zich bij deze Anamnia behalve in het uit- 

 groeien van het archenteron, den tweeden darm (wat bij Amphioxus raoeielijk 

 is waar te nemen, omdat de juiste orienteering der larven zoo onzeker is), 

 ook in het sluiten van den primairen wijden gastrulaporus, die bij Amnioten 

 (Mammalia) niet of nauwelijks te zien is (Tupaia). Deze verschillen wijzen 

 er op, dat de evolutie van de twee gastrulaphasen zeer divergent is — en 

 een rijke voorgeschiedenis heeft, die moeilijk te reconstrueeren zal zijn, 

 omdat de stamgeschiedenis ons zoo weinig levende relicten ter studie heeft 

 achtergelaten van de primitieve strandbewoners, die in zich de voorouders 

 van den mensch verborgen hielden. 



Van algemeene beteekenis zijn nog proeven van Gurwitsch, die larven 

 van Rana fusca en Bufo vulgaris kweekte in 0.5°/o Lithiumchloride, 

 waarbij de formatieve energie nog juist sterk genoeg bleek te zijn voor 

 de eerste gastrulatiephase (de radiair symmetrische clivage gastruléen), maar 

 al te zeer verlamd was voor de tweede fase, tengevolge waarvan een 

 radiair symmetrische lithiumlarve ontstond, die Gurwitsch opvat als een 

 ))stadium, dat bij Amphioxus niet voorkomt" (Anat. Anzeig. Bd. XI. 

 p. 68). Brachet daarentegen splitst ook de gastrulatie van Amphioxus in 

 een radiair symmetrische en een bilateraal symmetrische phase en vergelijkt 

 de eerste met zijn clivage gastruléen. 



Het primitieve karakter van den mensch. 



De mensch onderscheidt zich dus door de volgende primitieve kenmerken 

 van het prozoön (Klaatsch wees meermalen op het primitieve karakter 

 van het menschelijk euzoön): 



1. alzijdige goed ontwikkelde ectoplacenta; 



2. microcyste kiemblaas; 



3. deciduaat; 



4. vroege aanhechting; 



5. haemochoriale placenta; 



6. archamnionkanaal ; 



7. buitengewoon sterk ontwikkeld larvaal (prozoïsch) mesenchym, 



Bij geen enkel ander zoogdier is het prozoön zoo weinig door de 

 phijlogenese rudimentair geworden, wat alleen verklaard kan worden, 

 door dat de pelagische larve, tot prozoön geworden door de vorming van 

 de ectoplacenta-mantel, zijn embryotrophiscbe functie langer dan bij andere 

 zoogdieren bleef handhaven. Dit is alleen mogelijk, doordat het moeder- 

 lijke organisme het parasitisme van het prozoön toeliet. Waar de phyletische 

 afdrijving leidde tot een schijnbaar normale verhouding van moeder en 

 kind, de ectoplacenta rudimentair werd, de placenta van haemochoriaal 

 epitheliochoriaal werd, verdween het prozoön meer en meer uit den 

 generatiecyclus. 



De mensch vereenigt dus een hooge functioneele differentieering met 

 de persistentie van archaïsche structuren en hierin moet waarschijnlijk 

 de buitengewone adaptieve plasticiteit van het menschelijk organisme wor- 

 den gezocht, die de voorwaarde is van hoogere, psychische ontwikkeling. 

 Dit is een nadere definitie van de »law of the unspecialised" van Cope. 



Het Zoölogische Individu. 



De heer van Kampen verwijt mij, dat ik niet scherp genoeg sgenera- 

 tiecyclus" en ))metamorphose" onderscheid en zoo tot beschouwingen 

 kom, die terminologisch in de war zijn. 



