XXXVII 



gemeen in een groep voorkomt (Araphibiën, Tunicaten, Marsupialia) een 

 veeg teeken, dat bewijst, dat die groepen geen deel meer hebben aan de 

 centrale phylogenetiscbe processen en niet meer dragers zijn van de phy- 

 letische ))trial and error" en dus uitsterven. Het zou de moeite waai'd 

 zijn om door vergelijking van bet rijke Artbropoden- materiaal na te gaan, 

 of deze theoretische samenkoppeling van secundaire viviparie en de idio- 

 plastische kata^jlase van uitstervende groepen overeenkomt met de feiten. 

 Het materiaal, door den heer de Meijere ter tafel gebracht, schijnt een 

 bevestiging te zijn van deze theorie. 



De regressie tot oude engrammen bij degeneratie — hetzij ontoge- 

 netisch of pbylogenetiscb of zelfs in de sociale evolutie — is een alge- 

 meen voorkomend verschijnsel. Het is in de psychologie b. v. de kern der 

 FhEUD'sche leer van de regressie tot infantiele sexualiteit, en van de 

 JuNG'sche leer van de regressie tot de archaïsche psyche bij de » vlucht 

 uit de realiteit". 



De Dooier. 



De Heer üelsm.\n ontkent de mogelijkheid, dat viviparie direct ontstaat 

 uit een toestand met dooierarme eieren met pelagische larven op grond 

 van het feit, dat bij Evertebraten dooierarme eieren direct overgaan in 

 dooierrijke met opschorting der functioneele differentieering en dus met 

 latere geboorte der larve. Deze hoogst interessante drang de functioneele 

 differentieering tot latere stadiën te verschuive7i en de groei (Massen- 

 wachstum Koux) te i7itensifieeren komt voornamelijk voor bij zoetwater- 

 dieren en landbewoners. Tot zoover komt zijn theorie met de feiten 

 overeen. Maar als hij beweert, dat viviparie steeds samenhangt met 

 dooierrijkdom, ontken ik dat. Bij zoogdieren is er niets te vinden in het 

 navelblaasje (den darm van het prozoön), dat op een rudimentair ge- 

 worden dooierfunctie wijst. Viviparie in groepen met dooierrijke eieren, 

 die wèl de afstamming van oviparie demonstreeren, boort tot de kategorie 

 der secundaire viviparie. Voor de Hubrechtianen is het navelblaasje der 

 zoogdieren heelemaal geen )~ileelijk ding", Het prozoön mag toch óók wel 

 een normalen darm hebben, die niet tot een dooierklier is gedegenereerd? 

 Bij zoogdieren vertoont het navelblaasje nog het primitieve darm-karakter, 

 dat bij Sauropsiden is verloren gegaan ! 



Bovendien vergeet de Heer Delsman, dat de oorsprong en de veer van 

 alle bespiegelingen over phyletische afdrijving enz. de ontdekking van de 

 ectoplacenta is, die nieuw bloed doet stroomen in het oude vraagstuk. 

 De ectoplacenta bewijst, of maakt bet in elk geval denkbaar, dat de pela- 

 gische larve direct overging tot het intra-uterine leven, vóórdat het ei, waar- 

 uit zij ontstond, dooiei'rijk werd. Nadat eenmaal ae pelagische larve in 

 utero bleef en in aanpassing aan dit leven de ectoplacenta schiep, luas 

 de behoefte aan dooierrijkdom in het ei ondervangen. Dit komt voor 

 bij de zoogdieren en vermoedelijk bij alle Amnioten en misschien zelfs bij 

 alle Vertebraten. De ovipare vormen hebben zich dan op verschillende 

 phylogenetiscbe niveaus losgemaakt van den centralen oerstam, die volgens 

 deze theorie primitief vivipaar zou zijn en dit bleef tot den mensch toe. 

 Waarom overbodige hypothesen op te stellen van een verloren gegane 

 dooierrijkdom bij zoogdieren? 



Ik ontken volstrekt niet, dat dooierrijke eieren zich direct kunnen ont- 

 wikkelen uit dooierarme, zonder dat een phase van intra uterine broedzorg 

 van de larve daartusschen treedt, maar ik zeg, dat als eenmaal de larve 

 aan het intra-uterine leven is aangepast (b. v. door de vorming der ecto- 



