van een O opnemende kleurstof en zijn groote armoede aan eiwit, toch 

 bij de voeding en het O-transport een rol speelt. De wanverhouding 

 tusschen bloedhoeveelheid en eiwitgehalte bewijst echter, dat de hoofd- 

 functie van het bloed een andere moet zijn : Wanneer de voetspieren na 

 zich gecontraheerd te hebben weer slap worden, stroomt het bloed, dat 

 gedurende de contractie in de lacunen van den mantel bewaard werd, 

 in de lacunen van den voet, en brengt hierdoor de voetspieren tot uit- 

 rekking : de bloeddruk dient als antagonist van de voetspieren. Deze functie 

 (behalve de reeds besproken functies) bezit ook het bloed van Helix, maar 

 niet dat van Astacus. 



De heer de Lange wenscht eenige theoretische opmerkingen vast te 

 knoopen aan hetgeen hij op de Maart-vergadering over het kopmesoderm 

 van den Japanschen Keuzensalaraander heeft medegedeeld. Een analoge 

 vormingswijze komt voor bij Necturus en Triion, terwijl hij ondanks de 

 niet zeer duidelijke en elkaar dikwijls tegensprekende opgaven omtrent 

 Anura (Bombinator), Dipnoï (Ceradotus) en Cyclostomata (Pe^row?/zon) 

 vooral uit de figuren der desbetreffende publicaties (Goette, Greil, Gregory, 

 Koltzoff) meent te mogen opmaken, dat ook daar het voorste kopmeso- 

 derm volkomen afgescheiden van het parachordale mesoderm ontstaat, 

 terwijl een verbinding tusschen deze beiden wel vroeger of later kan 

 optreden, maar niet primair aanwezig is. Tevens wijst hij erop, dat het 

 door hem praemandibulair mesoderm genoemde deel van het kopmesoderm 

 niet geheel aan de oorspronkelijke definitie van v. Wyhe voldoet. Ver- 

 moedelijk toch') ontstaan bij Megalohatrachus daaruit, alle oogspieren, 

 terwijl het bij Selachii alleen het materiaal voor de oculomotorius- 

 spieren levert. 



Dat het kopmesoderm bij Selachii op zoo afwijkende wijze gevormd 

 wordt, moet z. i. grootendeels geweten worden aan het vertraagde optreden 

 van het prochordale kopgedeelte bij deze Vertebratengroep (Froriep). 

 Daarna zet spreker in enkele woorden uiteen, welk standpunt hij inneemt 

 tegenover het vraagstuk der segmentatie van de kojistreek der Verte- 

 braten. Hij meent, dat bij de behandeling van dit vraagstuk veelal de 

 branchiomerie met de echte rompmetamerie verward wordt. Deze beide 

 verschijnselen komen in den kop der Gewervelde Dieren naast elkaar en 

 daarbij onafhankelijk van elkaar voor. Zoo wordt de pseudo-metaraerie 

 der hersenzenuwen, die der cephale huidplacoden en huidzintuigen en die 

 van het kieuwbogen-mesoderm veroorzaakt door de serialiteit der kieuw- 

 spleten. Daarnaast dringen echter rompmetameren in den kop naar voren ; 

 resten daarvan vindt men bij de volwassen dieren in den vorm van spino- 

 occipitale zenuwen en van epi- en hjpobranchiale spieren, terwijl verder 

 de binnengedrongen metaraeren grootendeels door het echte viscerale 

 mesoderm verdrongen of geassimileerd worden. Spreker onderscheidt dus 

 in den kop 3 deelen: 



1°. het prochordale deel (tot de chorda spits en de hyomandibulaire 

 spleet) 2°. een gemengd gebied, dat het grootste deel van de kieuwstreek 

 omvat met het rhombencephalon (tot achter de wortels van den vago- 

 accessorius) 3°. een occipitaal deel, dat alleen uit veranderde rompmeta- 

 meren bestaat (het hypoglossusgebied). 



1) Door het vrij spoedig mesenchymateus worden van het geheele icopinesodern blijft 

 ) afleiding der definitieve organen altijd eenigszins onzeker. 



