XXIV 



tikale verspreiding betreft, vindt men ze evengoed op bij ebbe blootge- 

 legde plaatsen als in diepten van meer dan 1400 M. 



De lengte varieert van 250 tot 1700 (a\ Halacarus basteri beboort 

 dus tot de grootste soorten. Zij is zoowel marien als uit brakwater 

 bekend; leeft aan algen in de litoraalzoue tot 46 M, diepte. Men vond 

 haar in de Oostzee oostelijk tot Gotland, in de Noordzee, 't Kanaal, langs 

 de kusten van Frankrijk. — Zij is beschreven en afgebeeld in Mag. nat. 

 Hist. V. 9, p. 353, f. 51. a. b. 1836; en in Zool. Jahrb. Syst. v. 4, 

 p. 343, t. 8, f. 101, 102. 



De Heer Loman wenscht aan de vorige mededeeling enkele geschied- 

 kundige bijzonderheden toe te voegen. De eerste afbeeldingen van Acai'i 

 uit zeewater vindt men in de Philosophical Transactions van 1757, en 

 wel van de hand van onzen bekenden landgenoot Job Baster. Hij geeft 

 geen beschrijving, verzekert echter, dat de teekeningen bij sterke vergrooting 

 gemaakt zijn naar de diertjes, die hij op zeegewassen aantrof. Maitland, 

 die later beproefd heeft, deze dieren namen te geven, moet zich dus hier 

 vergist hebben, toen hij een ervan Opilio noemde, omdat mikroskopische 

 hooiwagens in zeewater zeker niet bestaan. De Latijnsche opstellen van Baster 

 in de Philosophical Transactions zijn later in Holland uitgegeven onder 

 den titel: Opuscula subseciva (1759—1765), meer bekend, in de HoUand- 

 sche vertaling als: Natuurkundige uitspanningen (1762—1765). Dezelfde 

 koperplaten als in het Engelsche tijdschrift verluchten dit werk, thans 

 natuurlijk van andere opschriften voorzien. 



De afbeeldingen der mijten worden aangehaald door Johnston, toen hij 

 in 1836 zulk een diertje had gevonden en, om zijn eigen woorden te 

 gebruiken, schreef: ))I have taken the liberty of honouring the Dutchman and 

 the mite by making the one the patronyniic of the other". Zoo is de 

 naam Acarus Basteri ontstaan, die later de typus is geworden van het 

 nieuwe geslacht Halacarus. Misschien is de Acarus zosterae van Turton, 

 uit de zee van Noorwegen, synoniem met deze soort; maar de beschrij- 

 ving is te onvolledig om het als zeker te mogen aannemen. 



Vervolgens spreekt de Heer Herberf over den draagtijd van Lynx lynx, 

 welke 71 dagen duurt, volgens waarnemingen gedaan in den zoölogischen 

 tuin van het K. Z. G. «Natura Artis Magistra" te Amsterdam. 



Daarna spreekt de Heer van Kampen over de pbylogenie van het 

 entotympanicum. Bij een aantal Zoogdieren van verschillende orden komt 

 een zelfstandige verbeening van den ventralen wand der trommelholte 

 voor, het entotympanicum, dat althans in de beter bekende voorbeelden 

 kraakbeenig gepraeformeerd is. Dit kraakbeen ontstaat bij Felis zonder 

 samenhang met het primordiaalcranium (Wincza). Daarentegen vond spr. 

 het bij embryonen van Tatusia novemcincta en van Pteropus edulis in 

 directe verbinding met het kraakbeen van Reichert. Dit maakt het in 

 hooge mate waarschijnlijk, dat het kraakbeen van het entotympanicum 

 evenals dat van het uitwendige oor (Ruge) van den tongbeenboog afkomstig 

 is en zich eerst in de reeks der Zoogdieren gevormd heeft. 



Dan deelt de Heer van Bemnielen het volgende mede: 

 Onderzoekingen over de ontwikkeling van het kleurenpatroon op de 

 vleugels der Nymphaliden, Pieriden en Papilioniden en vergelijking der 

 volkomen ontwikkelde imagines onder elkaar hadden mij tot de volgende 

 opvattingen geleid: 



