i°. Bij het uitkomen der vlindei's uit de pop bezitten zij een kleuren- 

 patroon, dat niet meer verandert, en dus het definitieve kan genoemd 

 worden, maar dat ontstaan is uit de vermenging van een primaire 

 met een secundaire kleurenteekening, welke laatste de eerste gedeel- 

 telijk heeft verdrongen, voor het overige in zich heeft opgenomen. 



2°. Deze gespaard gebleven deelen van het primaire kleurenpatroon vormen 

 de belangrijkste punten van overeenkomst tusschen de geslachten van 

 één familie, en zelfs tusschen de families onderling. 



3°. Het primaire kleurenpatroon is gekenmerkt door de volgende eigen- 

 aardigheden : 

 a. het is op vóór- en achtervleugel gelijk, en evenzeer aan boven- en 



onderzijde, 

 h. het is streng aan het aderverloop gebonden, 



c. het bestaat uit vlekken of andere eenvoudige kleurschakeeringen, 

 * die zich in de opvolgende tusschenadercellen op overeenkomstige 



plaatsen en in éénzelfde gedaante herhalen, 



d. het vertoont slechts weinige kleuren, zich herhalend in regelmatige 

 afwisseling. 



4°. Omtrent het definitieve kleurenpatroon kan nog worden opgemerkt: 



a. éénkleurigheid moet waarschijnlijk altijd beschouwd worden als een 

 vereenvoudigde eindtoestand, niet als een eenvoudige beginstaat. 



b. als vóór- en achtervleugel van elkaar verschillen, is dikwijls, maar 

 niet noodzakelijk altijd, de achtervleugel meer gewijzigd dan de 

 vóórvleugel. 



c. als boven- en onderkant van elkaar afwijken, heeft dikwijls de 

 laatstgenoemde in hoogere mate oorspronkelijke eigenaardigheden 

 behouden dan de eerste, maar bovendien liggen de wijzigingen, 

 die de bovenkant heeft ondergaan, in vele gevallen meer in de 

 progressieve richting, die welke de onderzijde vertoont, meer in de 

 regressieve. 



d. De differentiaties, bedoeld onder a. en b. staan ongetwijfeld in 

 verband met de houding van den vlinder in den ruststand. De 

 vleugeldeelen, die daarbij zichtbaar blijven, hebben zich progressief, 

 die welke overdekt worden, regressief gewijzigd. Daardoor wordt 

 verklaard, dat de meeste dagvlinders geteekende onderkanten hebbeu, 

 de meeste nachtvlinders éénkleurige of weinig geteekende. De 

 laatstgenoemde toestanden moeten uit geteekende worden afgeleid; 

 een vergelijkend onderzoek van Heterocera bewijst, dat bij alle 

 families aan den onderkant en op den bovenkant der achter vleu- 

 gels meer of minder duidelijke overblijfselen van teekening aan- 

 wezig zijn. 



e. als de sexen in kleurenpatroon verschillen, heeft dikwijls het wijfje 

 meer van de oorspronkelijke teekening behouden dan het mannetje, 

 ofschoon het omgekeerde eveneens voorkomt. 



De wensch om deze resultaten van mijn dagvlinder-onderzoek te toetsen 

 aan de verschijnselen die het kleurenpatroon van een der oorspronkelijkst 

 gebouwde vlinderfamilies zou blijken te vertoonen, bracht er mij toe te 

 trachten materiaal omtrent de fam. der Hepialiden bijeen te brengen. 

 Dit is mij dan ook gelukt, dank zij de hulpvaardigheid der Musea te 

 Tring van the hon. Walter Rotschild, te Berlijn, te Halle, te Leiden en 

 te Utrecht. De Hepialiden zijn over de geheele aarde verspi-eid, maar de 

 meeste leven in Australië en N. Zeeland en verder in Afrika. Ons land 

 telt 4 soorten. 



