Op 't eerste gezicht schijnen de Hepialiden de boven opgesomde regels 

 slechts zeer gedeeltelijk te bevestigen. Tusschen vóór- en achtervleugels 

 bestaat, wat hun bovenkant aangaat, meestal een groote tegenstelling; 

 de voorvleugel is gewoonlijk rijk geteekend, de achtervieugel eenkleurig. 

 Aan de onderzijde zijn beide vleugelparen bij de meerderheid der Hepia- 

 liden niet of bijna niet van teekening voorzien. 



Bij vergelijking vindt men evenwel reeds spoedig, dat dit bezwaar slechts 

 schijnbaar bestaat. Bij tal van Hepialidensoorten komen op de bovenzijde 

 der achtervleugels en aan den onderkant van beide vleugelparen, hetzij 

 bij alle, hetzij bij sommige individuen, kleurenteekeningen voor, die een 

 grooter of kleiner gedeelte der vleugeloppervlakte beslaan, en die een 

 zekere mate van overeenkomst met de teekening der bovenzijde van de 

 voorvleugels vertoonen. Zij zijn echter eenvoudiger en regelmatiger dan 

 deze Jaatste, en maken daarnaast sterk den indruk van in achteruitgang 

 te verkeeren, doordien de vlekken onder verbleeking van hun tmt en 

 vervaging hunner omtrekken meer of minder tot een éénkleurige oppervlakte 

 zijn samengevloeid. Deze waarneming wettigt de onderstelling, dat bij de 

 stamvormen der Hepialiden de twee vleugelparen aan hunne beide opper- 

 vlakken en op gelijksoortige wijze geteekend waren. 



Bij het doorzien der rijke en voortreffelijke collectie van Palaearctische 

 Lepidoptera, die Dr. F. W. O. Kallenbacb aan het Groningsch Zoologisch 

 Laboratorium heeft geschonken, werd bij mij de reeds vroeger verkregen 

 indruk versterkt, dat dezelfde onderstelling mag gemaakt worden voor 

 alle vlinders, wier achtervleugels en onderkant geene of slechts geringe 

 teekening vertoont, en dat dus, in 't algemeen gesproken, en zonder op 

 de uitzonderingen te letten, de dagvlinders in dit opzicht oorspronkelijker 

 zijn dan de nachtvlinders. 



Ook het goed ontwikkelde kleurenpatroon der voorvleugels van de 

 Hepialiden blijkt te voldoen aan de bovenvermelde eischen van een oor- 

 spronkelijke vleugelteekening. Wel bestaat in dit opzicht een groot ver- 

 schil tusschen de onderscheidene geslachten van Hepialiden, maar zij laten 

 zich zonder bezwaar in een reeks rangschikken, die van den eenvoudigen 

 primitieven toestand tot den saraengestelden, secundair gewijzigden voert. 



Toch verkeert ook bij den aanvangsterm dezer reeks het kleurenpatroon 

 zeker niet in den zuiver ongewijzigden, oorspronkelijken toestand: het 

 vertoont integendeel duidelijke sporen van vervorming, zoowel in pro- 

 gressieven als in regressieven zin. Juist die duidelijkheid echter van het 

 secundaire karakter dezer differentiatie maakt ook weer den indruk van 

 iets oorspronkelijks. Zij geeft aanleiding om in de kleurenteekening twee 

 gedeelten te onderscheiden: een primair en een secundair. Slechts de ont- 

 wikkelingsgeschiedenis der vleugels binnen de pophuid zou het afdoend 

 bewijs kunnen leveren voor de juistheid dezer onderscheiding, maar voor 

 dit onderzoek heb ik het benoodigd materiaal nog niet kunnen verkrijgen, 

 ofschoon het mij uit Australië is toegezegd. 



Voorloopig maak ik dus het bovenbedoelde onderscheid slechts als 

 werkhypothese. Als uitgangspunt zij een vorm gekozen, die dit onder- 

 scheid bijzonder duidelijk vertoont, zooals b.v. Charagia rnirabilis Q. Hier 

 bestaat de kleurenteekening over bijna de geheele bovenvlakte van den 

 voorvleugel uit de regelmatige afwisseling van tweeërlei figuurtjes of mo- 

 tieven, die men als het biconcave en het biconvexe (het zandlooper- en 

 het kringvlekmotief) kan omschrijven, en kan aangeven door de notatie 

 0X0. Beide strekken zich van ader tot ader uit, zoodat iedere tusschen- 

 adercel gevuld is met één reeks dezer motieven. Daar ook in de richting 



