XXVII 



van die aderen de uitgebreidheid der motieven in de opvolgende cellen 

 dezelfde is, vormen gelijknamige motieven met elkander ketens, die onge- 

 veer evenwijdig loopen aan den buitenrand der vleugels. Het oorspi'onkelijk 

 aantal dezer reeksen is vermoedelijk standvastig voor alle soorten van het 

 geslacht Qiaragia en misschien zelfs voor alle Hepialiden. Langs de baan 

 van de middelste vleugelader (mediana) liggen bij Charagia mirabüis Q 

 twaaf of dertien zandloopers, afwisselend met evenveel kringvlekken. Zij 

 zijn echter slechts in het distale deel van den vleugel met zekerheid te 

 onderscheiden, in het proximale of worteldeel is de regelmatigheid van 

 vorm en rangschikking blijkbaar gestoord : in 't bijzonder is dit ook het 

 geval langs den loop der discoïdaal- of dwarsader, alsmede langs vóór en 

 achterrand van den vleugel. De storing in de oorspronkelijke regelmatig- 

 heid houdt dus klaarblijkelijk verband met de vervorming van het ader- 

 stelsel. Maar naast deze storing in de gelijkheid van de gedaante en de 

 regelmatigheid van de plaatsing dezer merken valt een andere afwijking 

 hunner oorspronkelijke overeenkomstigheid in 't oog, die niet aan den 

 invloed van het aderstelsel kan toegeschreven worden, en die juist maakt 

 dat het mogelijk is een secundaire teekening te onderscheiden. Van 

 afstand tot afstand teekent zich een reeks zandloopers met de aangren- 

 zende helften der kringvlekken sterker af, tengevolge eener donkerder 

 kleuring in blauw en bruin. Het aantal dezer donkere ketens bedraagt 

 minstens vijf, zij worden, tenminste in de buitenste vleugelhelft telkens 

 door een reeks van gewone zandloopers van elkaar gescheiden- De donkere 

 vlekken worden teweeggebracht door ophooping van bruine kleurstof in 

 de vleugelschubben. Langs de randen der vlekken ziet men, dat de met 

 deze kleurstof gevulde schubben uitgestrooid staan tusschen die, welke 

 de gewone groene kleurstof bevatten. Een diergelijke uitstrooiing van 

 bruine schubben is ook waarneembaar in vele zandloopers van de gewone, 

 lichtere tusschenreeksen, zoodat de indruk ontstaat, dat de geheele primaire 

 kleurenteekening bezig is een secundaire verandering te ondergaan, maar 

 dat die verandering langs de vleugelranden en over vijf banen der opper- 

 vlakte veel sterker en vollediger heeft plaats gevonden. Sporen der 

 secundaire teekening vindt men ook aan de onderzijde der voorvleugels en 

 aan beide kanten der achtervleugels, maar enkel langs den voorrand en 

 den buitenzoora. Vooral de eerstgenoemde zijn treffend : dezelfde groote 

 vierzijdige donkere vlekken, gescheiden door lichte tusschenruimten, die 

 aan den bovenkant der voorvleugels zoo in 't oog vallend zijn, teekenen 

 aan den onderkant den voorrand van beide vleugelparen af, en vormen 

 een sterke tegenstelling met de overige vleugelvlakte, waarop de flauwe 

 spoi'en der primaire teekening gerangschikt staan. Bij mikroskopisch 

 onderzoek blijkt de in 't oog loopende sterkte dezer tegenstelling niet 

 enkel veroorzaakt te worden door verschil in kleur, maar ook door onder- 

 scheid in den vorm der kleurstof bevattende schubben. Die langs den 

 voorrand hebben een betrekkelijk korte en breede gedaante, zooals deze 

 ook eigen is aan de schubben op de geheele boven vlakte der voorvleugels, 

 en zij dekken elkaar dakpansgewijze, terwijl de schubben op het overige deel 

 der ondervlakte langgerekter, meer haarvormig zijn, en daarbij wijder 

 uiteengespreid staan. Beide eigenaardigheden nemen toe in de richting 

 van den buitenrand af naar den vleugelwortel toe, dus in denzelfden zin 

 waarin de vlekken van het primaire kleurenpatroon in duidelijkheid afnemen, 

 doordien deze met elkaar samenvloeien tot een éénkleurigen grondtoon. 

 Men krijgt daarbij steeds den indruk, dat de dakpansgewijze schubben 

 en het regelmatig kleurenpatroon overblijfselen zijn van den oorspronke- 



