lijken toestand, die door het plaats maken der schubben voor haren, en de 

 daarmede gepaard gaande vervanging der teekening door éénkleurigheid, 

 secundair is gewijzigd geworden. 



Wanneer men dus deze eigenaardigheden opvat als secundaire of liever 

 tertiaire wijzigingen, dan zou men er toe kunnen komen uit het voor- 

 komen dezer sporen van het secundaire kleurenpatroon ook aan den 

 onderkant, de gevolgtrekking te maken, dat oorspronkelijk dit laatste aan 

 die oppervlakte evenzeer aanwezig is geweest als het primaire kleuren- 

 patroon, maar nog sterker dan dit is achteruitgegaan. 



Daar, zooals Kellogg het eerst heeft vermeld, tusschen de gewone dicht 

 opeengepakte schubben der Hepialiden ook haarvormige verspreid staan, 

 moet men de tegenstelling tusschen de gewoon beschubde en de ijlbe- 

 haarde vleugelgedeelten waarschijnlijk grootendeels zóó opvatten, dat op 

 de laatstgenoemde gedeelten de gewone schubben zijn verdwenen, en de 

 haarvormige tot hoogere ontwikkeling zijn gekomen. 



Vergelijkt men het mannetje van Charagia mirabilis met het wijfje, 

 dan blijkt, dat bij het eerste het kleurenpatroon geheel dezelfde eigen- 

 aardigheden vertoont als bij het laatste, maar dat het nog sterker secun- 

 dair gewijzigd is. In de secundaire reeksen bezitten de zandloopers een 

 breederen vorm met meer gebogen omtrekken, zoodat zij op garenklossen 

 gelijken. Daar echter hun kleur niet veel verschilt van die der primaire, 

 is het onderscheid tusschen beide reeksen minder in hel oogvallend ; dat het 

 toch waarneembaar is, wordt hoofdzakelijk teweeggebracht door de aan- 

 grenzende segmenten der naastbijliggende kringvlekken, welke segmenten 

 blinkend wit zijn. Deze witte kleur kenmerkt dus bij het mannetje 

 dezelfde plekken, welke bij 't wijfje donkerbruin zijn, en het is in dit 

 opzicht opmerkelijk, dat die donkerbruine kleur op de photographische 

 plaat dezelfde uitwerking heeft als helwit. Ofschoon dus bij 't mannetje 

 de secundaire kleurenteekening een minder felle tegenstelling met de 

 primaire vormt dan bij het wijfje, moet dit verschijnsel niet opgevat worden 

 als een primitieve toestand, waarin die tegenstelling zich begint te ver- 

 toonen, maar integendeel als een tertiaire samensmelting der beide onder- 

 deelen van 't kleurenpatroon. Hetzelfde geldt voor den bovenkant der 

 achtervleugels en de onderzijde van beide vleugelparen, die bij gewone 

 waarneming gelijkmatig wit zijn, maar waarop men toch bij schuine ver- 

 lichting de vlekken der primaire teekening kan onderscheiden. 



Omgekeerd kan men bij andere C/mragf/a- soorten, b.v. bij het wijfje 

 van Ch. ramsayi, de bedoelde tegenstelling tusschen primaire en secun- 

 daire teekening op den bovenkant der voorvleugels veel sterker uitge- 

 sproken aantreffen. Terwijl de primaire bestaat uit een afwisseling van 

 donkergroene zandloopers en eivormige vlekken, die zich flauw afteekenen 

 op een iets lichtergroenen grond, steken daarentegen de elementen der 

 secundaire ketens en de vlekken langs de vleugelranden scherp tegen 

 dit groen af, als zilverblinkende, zwartomzoomde plekken, waaraan zelfs 

 met het bloote oog een samenstelling uit een ander soort schubben is te 

 onderscheiden. Bovendien gelijken deze plekken op 't eerste gezicht vol- 

 strekt niet op het 0X0 motief, maar vormen zij schijnbaar naar beide 

 zijden toe afgeronde eenheden. De verschillende ketens zijn zeer van elkaar 

 afwijkend, zoowel wat het aantal, als wat de grootte en den vorm der 

 zilvervlekken betreft. Ook hier is de vierde reeks (van den vleugelwortel 

 af geteld) de volledigste, daar zij zich van vóór tot achterrand uitstrekt, 

 terwijl daarentegen de tweede slechts twee vlekken telt, de eerste en de 

 derde meestal nog minder (één of twee), de vijfde wel is waar meer 



