(b.v. 5) vlekken bezit, maar daarin toch altijd achterstaat bij de vierde. 

 Van deze zijn de onderscheidene vlekken wel is waar ook weder niet 

 gelijk in grootte, maar is het gemakkelijk aan te toonen, dat deze onge- 

 lijkheid veroorzaakt wordt door versmelting van twee of drie enkelvoudige 

 vlekken tot één samengestelde. Oorspronkelijk bevatte de reeks evenveel 

 vlekken als tusschenadercellen, maar van deze zijn er op verschillende 

 plaatsen twee of drie met elkaar versmolten. 



Hier treffen wij dus het verschijnsel aan, dat de kleurenteekening zich 

 secundair losmaakt van het aderstelsel. Aan enkele vlekken, bepaaldelijk 

 van den 5'^^° keten, kan men de oorspronkelijke zandlooperfiguur nog 

 onderkennen, en bij allen kan men over het midden een scheidingsgroef 

 tusschen de twee groepen van dicht opeengedrongen zilverglanzende 

 schubben waarnemen. Ten slotte blijkt dus toch, dat de zilvervlekken 

 ook hier mogen opgevat worden als een secundaire modificatie van het 

 0X0 motief, waarbij het middengedeelte van dit motief: DXÜ, is ineen- 

 gesmolten tot een afgeronde, langwerpig eivormige vlek, die bovendien 

 nog weer samengegroeid kan zijn met de vóór en achter aangrenzende 

 vlekken van dezelfde reeks. Door al deze tertiaire wijzigingen wordt de 

 tegenstelling tusschen de beide teekeningen veel in 't oog loopender, en 

 haar oorspronkelijke samenhang veel minder duidelijk dan bij Ch. 

 mirabilis Q. 



Een nog grootere wijziging van de secundaire teekening, die bovendien 

 gepaard gaat met uitbreiding ervan over bijna de geheele vleugelopper- 

 vlakte, vinden wij bij Leto ve^ius. Hier is de geheele voorvleugel over- 

 dekt met zwartgezoomde zilvervlekken van verschillenden vorm en grootte, 

 waartusschen slechts smalle banen van grondkleur overblijven, die nog 

 weer in een lichtbruine binnenstreep en donkerbruinen buitenrand zijn 

 verdeeld. Deze laatste is samengesteld uit leden, die door hun biconcaven 

 vorm het vermoeden wekken, dat zij de reeks van zandloopers vertegen- 

 woordigen. Slechts nabij den buitenrand van den vleugel vormen de 

 zilvervlekken twee regelmatige rijen : een marginale en een submarginale. 

 Vergelijking met de Charagias bewijst overtuigend, dat de marginale 

 reeks ontstaan is door de vergrooting der ook bij deze laatsten voorko- 

 mende randvlekken, de submarginale daarentegen door de versmelting 

 van de secundaire ketens 4 en 5. Het is dus hoogstwaarschijnlijk, dat wij 

 in de overige zilvervlekken op het meer proximale vleugelstuk van Leto 

 venus de sterk gewijzigde bestanddeelen der drie eerste reeksen van het 

 secundaire kleurenpatroon mogen zien. 



De bovenkant der achtervleugels en de onderzijde van beide vleugel- 

 paren zijn hier gelijkmatig rood, en met lange haarvormige schubben 

 bedekt, de verdwijning der oorspronkelijke teekening is hier dus volkomen. 



Ook bij andere Hepialidengeslachten blijkt het mogelijk, de vleugel- 

 teekening in hare bestanddeelen te ontleden. Als eindtoestand vindt men 

 bij verschillende vormen de volledige eenkleurigheid der beide opper- 

 vlakten van alle vleugels, b.v. bij het mannetje van Hepialus humuli, dat 

 van boven wit, van onderen staalgrauw is, terwijl het wijfje op de 

 bovenvlakte der voorvleugels nog secundaire vlekkenrijen bezit. In dit 

 verband zij herinnerd aan het welbekende feit, dat op de Shetlandseilanden 

 een variëteit van het mannetje voorkomt, die een duidelijk kleurenpa- 

 troon, veel gelijkend op dat van het wijfje, bezit. 



Bij de witte Charagia dulcis is de eenkleurigheid niet zoo volledig: 

 hier zijn de secundaire reeksen N". 4 en 5 als gele strepen op de voor- 

 vleugels nog behouden gebleven. In verschillende genera vindt men vormen, 



