schijnlijk ook bij Sphenodon (Schauinsland) en bij vele uitgestorven 

 Reptilen. Een met het rostrum te vergelijken rudimentair beentje is ook 

 bij zoogdieren aangetoond, het eerst door Parker bij Galeopithecus, later 

 bij Didelphys door Fuchs. De zijstukken van het parasphenoid werden 

 bij Echidna gevonden door Gaupp, die vervolgens ook de pterygoidea 

 der hoogere zoogdieren van deze basitemporalia afleidde. 



Deze laatste afleiding is gebaseerd op het feit, dat bij zoogdieren (be- 

 halve Echidna) slechts een paar beenderen in de plaats van basitempo- 

 ralia en pterygoidea der Sauropsiden zouden voorkomen. Inderdaad liggen 

 echter embryonaal bij Erinaceus tusschen pterygoid en schedelbasis een 

 paar allostotische skeletstukken, die vroegtijdig met het basisphenoid 

 versmelten. Het zijn die deelen, welke volgens Parker's beschrijving later 

 tot de processus tympanici uitgroeien. Waarschijnlijk zijn ze homoloog 

 met de door Parker hij Galeopithecus als »mesopterygoid" beschreven 

 beentjes en met het allostotische deel van de ))ossicula Bertini" van den 

 mensch. De door Gaupp uitgesproken homologie vervalt daarmee en de 

 pterygoidea der hoogere zoogdieren zijn homoloog met die der Sauropsiden 

 en Monotremen. 



De Heer Redeke vertoont eenige fotografieën van ansjovisschubben, 

 welke door den Heer F. Liebert, hydrografisch assistent bij het Rijks- 

 instituut voor Visscherijonderzoek, vervaardigd zijn en licht aan de hand 

 daarvan den groei dezer Zuiderzee-visschen toe. Uit door spr. ingestelde 

 onderzoekingen is gebleken, dat de ansjovis buitengewoon snel groeit en 

 aan het einde van den eersten herfst, dus op een leeftijd van 4 a (3 

 maanden, een lengte van 8 a 10 cM. pleegt te bereiken. Koude zomers 

 zijn ongunstig voor de teelt en houden den groei tegen, warme zomers 

 zijn daarentegen zeer bevorderlijk voor de voortplanting en den groei der 

 larven en jonge vischjes. Daar de scholen, die in het voorjaar de Zuider- 

 zee komen binnenzwemmen, voor het grootste gedeelte (ca. 80 *'/o) uit 

 één-jarige individuen bestaan, is de vangst in een bepaald jaar in hooge 

 mate afhankelijk van het welslagen der teelt en dus van de zomertempe- 

 ratuur van het Zuiderzee- water in het voorafgaande jaar. 



In aansluiting aan zijne mededeeling op de Septerabervergadering be- 

 spreekt de Heer •!. F. van Beiumelen het kleurenpatroon van den 

 merkwaardigen vlinder Zelotypia stacyi, een der grootste en fraaiste Austra- 

 lische Hepialiden. In de eerste plaats vestigt hij de aandacht op de groote 

 oogvlekken in 't midden der voorvleugels, die volgens de opvatting van 

 Lord Walsingham, aan het dier, wanneer het met gesloten vleugels neder- 

 zit, het uiterlijk van een slangenkop zouden geven. Walsingham kwam 

 tot deze opvatting door de beschouwing van een photographie, hem toe- 

 gezonden door zijn verzamelaar A. Sidney 01110", die haar vervaardigd 

 had naar het pas uit de pop gekropen dier, dat nog gezeten was op de 

 bast van den boom, waarin het zich als rups en pop had ontwikkeld. 

 Op spreker maakte deze photo een geheel anderen indruk; hij kwam er 

 door tot de veronderstelling, dat het kleurenpatroon der voorvleugels een 

 sterke gelijkenis bezat juist met die boombast, en dat de oogvlek daarbij 

 de nabootsing leverde van een dicht bij den stam afgebroken takje. 

 Hiertoe werkten de volgende bijzonderheden dier vlek mede : Haar omtrek 

 vormt een liggend ovaal, niet een cirkel, zooals bij de meeste oogvlekken. 

 De lichtgekleurde pupil is niet centraal gelegen maar in de binnenhelft, 

 en de oppervlakte der vlek is niet plat, maar steekt kegelvormig boven 



3 



