die van den vleugel uit, als ware zij van onderen op omhoog gedeukt. 

 Deze bult is echter niet afgerond, maar vertoont in 't midden een soort 

 gebogen kam, die door haar zwarte kleur en haar met den omtrek der 

 pupil concentrisch beloop de voortzetting der binnenhelft van den ovalen 

 omtrek der oogvlek schijnt te vormen. Deze zwarte kam wordt juist ge- 

 steund door het dwarsadertje tusschen den 5^^^ tak van den radialisader 

 en den l^ten yan den medianus. Zoodoende ontstaat dus om het pupil- 

 vlekje een cirkelvormige omtrek en wordt dit gedeelte gescheiden van de 

 buitenhelft der oogvlek, die een boldriehoek vormt. Wanneer men nu in 

 de pupil de doorsnede mag zien van een lichtgekleurd merg, dan wordt 

 de donkere kring er om heen het hout van een takje, dat scheef afge- 

 broken is nabij zijn oorsprong uit den stam, en dus slechts aan zijn 

 buitenkant iets van zijn schors over heeft. 



Afgezien van zijn mogelijke biologische beteekenis als beschermer van 

 het dier door nabootsing van boombast, is het kleurenpatroon van Zelotypia 

 belangwekkend, omdat het de tegenstelling tusschen primaire en secundaire 

 teekening niet slechts bijzonder duidelijk vertoont, maer daarbij ook op 

 eenigzins andere wijze dan dit b. v. bij het geslacht Charagia het geval is. 

 Terwijl bij dit laatste de primaire teekening met hare afwisseling van 

 biconcave en biconvexe veldjes (zandlooper- en elliptische vlekken) over het 

 geheele vleugeloppervlak verbreid is, maar van afstand tot afstand meer of 

 minder wordt verborgen door dwarsrijen van secundaire vlekken, is zij hier 

 beperkt tot een groot gedeelte van het distale vleugel veld. Daarentegen 

 valt het proxiraale veld met den achterrand en den voorrand tot aan de 

 vleugelspits, ten deel aan het secundaire patroon. Tusschen proximaal en 

 distaal veld slingert dwars over den vleugel een onregelmatige witte baan, 

 die rondom den buitenrand van de oogvlek buigt en op die plaats is 

 samengeknepen tot een biconcave of zandlooperfiguur. Deze lichte baan 

 is veel meer gemarkeerd bij het (ƒ dan bij het 9; zij bevindt zich op 

 de plaats waar bij de meeste Hepialiden de sterkst ontwikkelde dwars- 

 band van het secundaire kleurenpatroon wordt aangetroffen. 



Ook het proximale deel van den achterrand der voorvleugels is door 

 een diergelijke (maar in dit geval overlangsche) lichte zoom gekenmerkt, 

 die evenzeer bij het mannetje veel meer in 't oog valt dan bij het wijfje. 

 Met de bovenbeschreven dwarsbaan vormt deze overlangsche baan een 

 bijna onafgebroken zoom rondom het proximale vleugelveld, waardoor dit 

 scherp ten opzichte van het distale wordt afgeteekend. Langs den voorrand 

 van dit proximale veld kan men vijf groepen van donkere vlekken onder- 

 scheiden, afwisselend met vier lichte plekken ; de laatste komen wat plaats 

 en karakter aangaat, geheel overeen met de vooreinden van vier der 

 dwarsbanen van het secundaire patroon, die zich bij andere Hepialiden 

 min of meer volledig over den vleugel heen uitstrekken tot aan den 

 achterrand. Langs laatstgenoemden rand bestaat het patroon eveneens uit 

 afwisselend lichte en donkere strepen en vlekken, en vertoont daardoor 

 veel gelijkenis met andere Hepialidengeslachten. Het driehoekige midden- 

 veld daarentegen is éénkleurig bij het wijfje, en bij het mannetje licht 

 in 't midden en donker langs den omtrek. Wanneer men zich houdt aan 

 de opvatting, dat éénkleurigheid haast altijd een eindtoestand is, mag men 

 aannemen, dat in dit middenveld de oorspronkelijke teekening is ver- 

 dwenen. Bij dezen vorm neemt dus de verdringing van het primaire 

 kleurenpatroon door het secundaire op de voorvleugels eenzelfde verloop 

 als op de achtervleugels der meeste Hepialiden (en ook van hemzelf). 



Wat dit laatste aangaat, Zelotypia vertoont aan den voor- of buiten- 



