hoek harer achtervleugels duidelijke sporen eener vlekken-teekening, die 

 tot in bijzonderheden overeenstemmen met de teekening op het overeen- 

 komstige gebied der voorvleugels. Deze laatste behoort echter tot die ge- 

 deelten van het kleurenpatroon, welke blijkbaar secundair gewijzigd zijn. 

 Ditzelfde moet dus ook voor de vlekken op de achtervleugels worden 

 ondersteld : het is derhalve ook hier, evenals elders, duidelijk, dat op de 

 achtervleugels de sporen aanwezig zijn eener secundair gewijzigde tee- 

 kening. Dit geeft aanleiding om nogmaals de vraag te stellen, welke be- 

 teekenis gehecht moet worden aan het voorkomen van zulke sporen. Ook 

 al wil men daarin de overblijfselen zien eener eertijds vollediger en dui- 

 delijker teekening, dan behoeft dat volgens sprekers opvatting nog niet 

 te beduiden, dat de voorvaderen van alle tegenwoordige Hepialiden op 

 beide zijden van voor- en achtervleugels de volledige teekening vertoonden, 

 die tot in bijzonderheden overeenkwam met het patroon, 't welk thans 

 slechts de bovenzijde hunner voorvleugels versiert. Hoe onwaarschijnlijk 

 dat is, wordt juist door een vlinder als Zelotypia in 't licht gesteld ; zij 

 toch zou dan moeten afstammen van een vorm, die ook op de achter- 

 vleugels en op den onderkant van beide vleugelparen dezelfde oogvlekken 

 vertoonde als thans alleen op den bovenkant der voorvleugels voorkomen. 

 De onmogelijkheid eener dergelijke onderstelling valt eveneens dadelijk 

 in het oog, als men bedenkt dat dan bij elke Hepialidenvorm de neiging 

 tot achteruitgang van dat patroon op de drie overblijvende vleugelvlekken 

 zich pas moest geopenbaard hebben, nadat die vorm van hare verwanten 

 was gaan verschillen in alle opzichten, waarin zij thans van hen afwykt, 

 en nadat bovendien dat verschil zich had ontwikkeld op boven- en onder- 

 kant van beide vleugelparen. 



Toch dient gezegd, dat de bovenkant der achtervleugels ter plaatse van 

 het zooëvenverraelde dwarsadertje tusschen R^ en Mj eenige zwarte schubben 

 vertoont, die blijkbaar correspondeeren raet de zwarte pigraentatie van 

 den kam der oogvlek-verhevenheid op de voorvleugels. Daar ook langs 

 den geheelen buitenrand der achtervleugels sporen eener randteekening 

 zichtbaar zijn, mag men beweren, dat de tegenstelling tusschen beide 

 vleugelparen in rijkdom van teekening veel minder diep gaat dan op 

 't eerste gezicht het geval schijnt te zijn. 



Hetzelfde geldt voor de onderzijde, waar voor- en achtervleugels geheel 

 met elkaar ovei'eenkomen, zoowel in 't geen zij aan teekening bezitten, 

 als in 't geen zij daarvan missen. Het eerste bepaalt zich tot de voor- 

 randen, welke juist als bij de Charagia's en ook andere geslachten evenzoo 

 geteekend zijn als die van den voorvleugel op zijn bovenkant, n.1. met 

 een reeks van afwisselend donkere en lichte blokken, correspondeerende 

 met de vijf secundaire dwarsbanden en hunne tusschenruimten. 



Aansluitend aan deze eigenaardige teekening langs de voorranden, 

 vindt men nog sporen van donkere vlekken met lichte omtuiningen aan 

 de voorhoeken (vleugelspitsen) van beide vleugelparen. In kleur, vorm 

 en plaats komen ook deze overeen met de vlekken op de conespondee- 

 rende gedeelten der bovenzijde. Zij herinneren aan de fragmenten van 

 kleurpatronen, die volgens de onderzoekingen van J. T. Oudemans bij 

 vele nachtvlinders worden aangetroffen op die deelen der bovenvlakte 

 van de achtervleugels, welke in de rusthouding der dieren niet door de 

 voorvleugels worden overdekt. 



Een dex-gelijk verband tusschen aanwezigheid van teekening en bloot- 

 stelling aan het licht is echter voor den onderkant niet aannemelijk. Wij 

 vinden bij Hepialiden sporen van teekening op alle deelen van den onder- 



