XXXYI 



kant der voorvleugels en van beide kanten der achtervleugels, maar het 

 duidelijkst en volledigst langs den voor- en buitenrand. Daardoor wordt 

 dus de indruk gewekt, dat deze sporen de overblijfselen zijn van een 

 goed ontwikkeld kleurenpatroon, overeenkomend met dat van den boven- 

 kant der voorvleugels, welk patroon meer of minder is uitgewischt door 

 samensmelting der kleuren tot een gelijkmatige tint. Dit proces moet 

 dan van de vleugelwortels naar de randen zijn uitgestraald. Daarbij moeten 

 de secundaire merken eerder tot verdwijnen gebracht zijn dan de primaire, 

 zoodat in sommige gevallen de laatstgenoemde aan den onderkant, en op 

 de bovenzijde der achtervleugels, zieh ongestoorder, vollediger en gelijk- 

 matiger vertoonen dan op den bovenkant der voorvleugels. Een merk- 

 waardige uitzondering op dezen regel vormt echter de meermalen vermelde 

 secundaire vlekkenreeks langs den voorrand der onderzijde van vóór- en 

 achtervleugels, die in vele gevallen duidelijk blijft, ook wanneer alle andere 

 sporen van teekening, primaire zoowel als secundaire, verdwenen zijn. 



Een oorzakelijke verklaring van dit onderscheid heeft spreker nog niet 

 kunnen vinden. Evenmin is het hem gelukt zich een voorstelling te vormen 

 van den loop der phylogenetische ontwikkeling. Zooals boven werd be- 

 toogd, gaat het niet aan ieder kleurenpatroon der verschillende Hepialiden- 

 genera af te leiden van een daarmee overeenkomstige oerteekening. die 

 op boven- en onderzijde van beide vleugelparen even volledig ontwikkeld 

 zou geweest zijn. Er blijft dus niet anders over dan te onderstellen, dat 

 de neiging tot achteruitgang op alle vleugeloppervlakken met uitzondering 

 van de bovenvlakte der voorvleugels reeds zeer vroeg is opgetreden, toen 

 de voorouders der tegenwoordige Hepialiden nog veel meer op elkaar 

 geleken dan thans, en ook minder verschilden van die der overige vlinder- 

 families. Deze primitieve vlinders bezaten toen een volledig kleurenpatroon 

 van primaire vlekken, maar dat waarschijn liik reeds tot zekere hoogte 

 .secundair gewijzigd was volgens een bepaalden regel, daarop neerkomend 

 dat van afstand tot afstand zekere d warsrijen van vlekken zich van de 

 aanliggende gingen onderscheiden. Naarmate nu de stamvaders der ver- 

 schillende genera meer en meer van elkaar gingen verschillen, werd be- 

 paaldelijk het onderscheid tusschen de bovenkanten hunner voorvleugels 

 grooter, terwijl daarentegen die kant der achtervleugels en evenzoo de 

 geheele onderzijde hoe langer hoe meer op elkaar gingen lijken, doordien zij 

 hunne teekening verloren. Maar de erfelijke neiging tot het voortbrengen 

 eener teekening bleef voor alle vleugeloppervlakken behouden, en openbaarde 

 zich te allen tijde min of meer. Deze onderdrukte neiging moet nu 

 voortdurend den invloed zijn blijven ondervinden van de wijzigingen 

 die in den loop der tijden zich in den erfelijken aanleg der voorvleugels 

 afspeelden, zoodat, wanneer thans op de achtervleugels en op den onder- 

 kant sporen van een kleurenpatroon zichtbaar worden, deze een afscha- 

 duwing vormen van dat der voorvleugel-bovenzijde, zoowel in zijn oor- 

 spronkelijken aanleg als in zijn latere wijzigingen. 



Gelijksoortige moeilijkheden als die waarop men stuit, wanneer men 

 zich een voorstelling tracht te vormen van den loop der phylogenetische 

 ontwikkeling, ontmoet men zoodra men beproeft de krachten te ont- 

 dekken, die de ontogenese van het kleurenpatroon beheerschen. Spreker 

 wijst in dit verband op de meening van Gebhardt te Halle a/S, welke 

 onderzoeker verband ziet tusschen de rhjthmische figuren op de z. g. 

 ))Liesegang'sche Platten" en die op de vleugels der vlinders. Evenals de 

 eerstgenoemde ontstaan zijn door de chemische inwerking op elkaar van 

 twee oplossingen in een dunne laag eener coUoïdale stof, waarin een dier 



