oplossingen gelijkmatig door de gel is verdeeld, terwijl de andere zich 

 van uit een middelpunt door haar heen verspreidt, zoo meent Gebhardt, 

 dat tusschen boven- en ondervlak der groeiende vleugelplaat centra van 

 chemische werkzaamheid moeten aangenomen worden, van waaruit reacties 

 uitstralen, door welke de kleurstoffen ontstaan, die zich dan in de groeiende 

 schubben ophoopen. Gebhardt beweert, dat deze voorstelling, die hij een 

 » mechanistisch chemische" noemt, een betere verklaring geeft van het 

 ontstaan der kleuren en het karakter van het voltooide kleurenpatroon, 

 dan de zuiver morphologische opvatting, die als veroorzaker der kleur 

 van iedere schub een in de moedercel der schub aanwezigen drager van 

 den erfelijken aanleg aanneemt. 



Nu is het een feit, dat iedereen, die morphologische structuren tracht 

 te verklaren zich, zij het onbewust en zijns ondanks, bedient van mecha- 

 nistische voorstellingswijzen. Wanneer men van een melanistische variëteit 

 zegt, dat haar kleurenpatroon in al zijn schakeeringen is verzwart, zoo 

 beteekent dit niet anders, dan dat men zich een zwartmakend agens denkt, 

 hetgeen door het geheele organisme verspreid raakt en overal zijn speci- 

 fieken invloed uitoefent. £n waar wij, zooals wij boven deden, een kleuren- 

 patroon plaats laten maken voor éénkleurigheid, en beweren dat deze 

 verandering schijnt uit te stralen van den vleugel wortel, denken wij blijk- 

 baar aan een oorzaak, die van een bepaald punt uitgaat, evenals Gebhardt 

 voortdurend spreekt van remissie-centra". Ook valt niet te ontkennen, 

 dat de tegenovergestelde voorstelling, die alle verschijnselen tracht te 

 verklaren uit op de plaats zelf aanwezige erfelijkheidsdragers, moeilijk in 

 overeenstemming te brengen is met de feiten der individueele variatie. 



Maar daar staat tegenover, dat tegen de mechanistische voorstelling 

 bezwaren zijn aan te voeren, waarvoor spreker tot nu toe geen oplossing 

 heeft kunnen vinden. Zelolypia geeh daarvan een voorbeeld: de oogvlek- 

 teekening is hier gebonden aan de kegelvormige verhevenheid der vleugel- 

 plaat, op zoodanige wijze, dat de omtrek van den kegel juist afgeteekend 

 wordt door een gekleurden ring. Nu zou men kunnen denken, dat de 

 verheffing tot stand kwam door ongelijken groei der vleugelcellen, en dat 

 de prikkel tot dezen verhoogden groei evengoed als die tot vorming van 

 den kleurring uitging van den kegeltop. Maar waarom vormt zich dan 

 op de binnenzijde van den kegelmantel een pupilvlek, die slechts met 

 het mediale deel van den ovalen kleurring concentrisch is, en dus blijk- 

 baar zou moeten uitgaan van een ander ))Erregungscentrum", terwijl er 

 toch geen interferentietiguren zijn te ontdekken. 



Veel sterker bezwaar tegen deze voorstellingswijze echter leveren de 

 vele gevallen op, waarbij schubben dooreengemengd staan, die niet slechts 

 in kleur, maar ook in vorm verschillen, zoodat b.v. over een bruin veld 

 van korte breede schubben een aantal witte staan uitgezaaid, die tevens 

 lang en smal zijn. Gesteld al, dat de periodieke reacties der in kringen 

 uit een middelpunt uitstralende chemische stoffen op de knooppunten der 

 reactiecirkels de vorming van een anders gekleurd pigment konden teweeg- 

 brengen, dan is het nog onbegrijpelijk hoe juist op die knooppunten een 

 schub van afwijkende gedaante zou gereed liggen, om die bijzondere 

 kleurstof in zich op te nemen. Evenmin lijkt het spreker mogelijk een 

 mechanistische verklaring te verzinnen voor het bovenvermelde feit, dat 

 aan den onderkant der Hepialidenvleugels de voorranden bedekt zijn met 

 korte schubben, die in vorm en kleuren beide overeenkomen met de 

 correspondeerende van den bovenkant, terwijl het overige vleugelvlak 

 bedekt is met eenkleurige en tegelijk haarvormige schubben. 



