XLIi 



het bij het afbakenen der vorratypen onder de huisdieren vooral gaat om 

 gradueele verschillen, daar dringt zich telkens weer de vraag naar voren, 

 aan welke limieten zijn dan toch wel, bij algeheel gemis aan qualitatieve 

 of alternatieve verschillen, bepaalde vormen gebonden? 



Zoo is het in de huisdierliteratuur yebruikelijk geworden, de paarden 

 in een oriëntale en occidentale groep te splitsen, waarbij analoog aan 

 den schedelindex van Ketzius in de Anthropologie, de kopindex als 

 hoofdcriterium der onderscheiding geldt: zoo heeft men de runderen in 

 hoofdzaak naar maatverschillen in onderscheiden, ook genetisch verschil- 

 lende, groepen opgelost, en bij de typeering der vormen van varkens, 

 honden en schapen is het niet anders gesteld. 



Zijn nu bij alle de opgestelde, dikwerf slechts uitsluitend gradueel 

 verschillende vormen, de grenzen bekend, waarbinnen de kenmerken zich 

 bewegen ? Bij mijn weten geeft de overigens toch zeer, ik zou haast zeg- 

 gen onrustbarend, uitgebreide literatuur, daarvoor geen enkele zekere 

 basis; integendeel overal stoot men op een over elkaar heengrijpen der 

 dimensionaal verschillende kenmerken. Juist deze transgressie maakt echter 

 een nauwgezette vaststelling der variabiliteit bepaald urgent. Doch zooals 

 wij reeds bemerkten, van nauwgezette statistische data, overigens toch 

 de eenige voorwaarden de fluctueerende variabiliteit te leeren kennen, 

 geen spoor. Zelfs schijnt het op het in vele opzichten toch na verwante 

 terrein der Anthropologie niet zoo heel veel beter gesteld. Wel is daarop 

 ontzaggelijk gewerkt, doch ook daar vormen onderzoekingen, die met de 

 nieuwere biologische methoden, zooals deze bij experimenteel systematisch 

 onderzoek in zwang zijn, rekening houden, bij mijn weten veeleer uit- 

 zondering dan regel. 



Waar nu de variabiliteit bij de huisdieren (paard, rund. hond) zoo 

 reusachtig groot is, daar is de vraag gewettigd of alle de aangenomen 

 vormen wel elk voor zich constante verdichtingspunten in één of zelfs 

 meerdere vormenreeksen vertegenwoordigen, dan wel of zij slechts maxi- 

 mum- en minimum-varianten van hetzelfde „biotype" vormen, waarbij 

 de overgangen tusschen de uiterste varianten onbekend zijn gebleven, 

 doch welks fluctueerende verschillen overigens geheel aan het toeval zijn 

 gebonden, dat wil dus zeggen, aan een reeks van factoren, die elk op 

 zich zelf te vervolgen, onmogelijk is. Beide mogelijkheden zijn even goed 

 denkbaar en het wil mij als volkomen ongewettigd voorkomen bij een 

 lange reeks van vormen al dadelijk te beginnen met — zooals een huis- 

 dierzöoloog zich eens uitdrukte — schematiseeren, met een terzijde schui- 

 ven van de overgangen, want immers zij zouden van minder belang zijn 

 en slechts het beeld vertroebelen! De logische consequentie blijft desniet- 

 temin, dat die overgangen evengoed de uitgangsvormen van de schakel 

 tusschen de min of meer geschematiseerde of geïdealiseerde vormen kun- 

 nen zijn, als dat zij kruisingsproducten daartusschen voorstellen. Wanneer 

 men dan ook in de huisdierliteratuur dikwei-f spreekt van kruisingen, 

 van bloedmenging, zoo zou dit meer kunnen beteekenen, wist men wer- 

 kelijk ongeveer de grenzen, waaraan bepaalde vormen gebonden zijn. Om 

 de gedachten te bepalen zou naar sommige onderzoekers de zgn. Canis 

 intermedius Woldr. niet alleen een tusschenvorm, doch zelfs een kruising 

 tusschen den C. palustris Rüt. eenerzijds, den C. matris oplimae Jeitt 

 anderzijds zijn. Nog afgezien echter van de consequentie van de Mendel- 

 sche splitsingswet, dient men daarbij toch te bedenken, dat de fluctu- 

 eerende variabiliteit van den een, noch van den ander bekend is. 



Waar bij het huisdieronderzoek de vergelijkend-anatomische methode 



