tris Rüt. misschien toch nog een constante jeugdvorm van de Sus scrofa 

 domestïca was, doch dit is dubieus. 



Een Duitsch Anthropoloog zeide eens : ))die Kultur schlagt die Köpfe 

 breit," Toegepast op de honden, valt m, i. aan de juistheid van die 

 uitspraak niet te twijfelen [en bovendien wij hebben toch eenige waarde 

 toe te kennen ook aan een habitusbeeld, want gewoonlijk is het een resul- 

 taat van veel onderzoek, zij het dan ook, dat wij er niet mee kunnen 

 werken. Een habitusbeeld kan onbewezen, doch niettemin juist zijn!] 



Hierbij langer stil te staan, is niet wel mogelijk, hoezeer dit alles ook 

 in zich houdt of raakt de verklaring, dat men tot op heden niet in staat 

 is geweest een betere dan de oude Lineaansche definitie op te stellen 

 van wat een hond is, en waarin deze (in meetbare grootheden uitgedrukt) 

 verschilt van zijne naaste verwanten: Canis cauda sinistrorsum recurvata. 



Met deze orienteering moge mijn doel bereikt zijn, U te doen inzien, 

 hoe hier als vanzelf een ruim veld voor groote controverse open ligt, 



U een historisch literatuuroverzicht te geven, kan echter niet mijne 

 bedoeling zijn. Wij kunnen alle de verschillende meeningen niet behan- 

 delen van onderzoekers als: Rütimeyer, Dar win, Studer, JSI a- 

 thusius. Keiler, Nehring, Jeitteles, Woldrich, Duerst, 

 Arenander, Adametz, Beckmann om enkele latere te noemen, 

 van Pallas, Güldenstadt, Buffon, Cuvier, St. Hilaire om 

 enkele oudere te noemen, van Hehn, Much, Otto Keiler, Hahn 

 om aan te toonen, dat ook philologen en archaeologen zich het onderwerp 

 hebben aangetrokken. 



Voldoende zij het even te releveeren, hoe in de eerste helft der vorige 

 eeuw, de starre opvattingen van Cuvier hoogtij vierden, en hoe, nadat 

 reeds te voren Lyell, St. Hilaire en Lamarck diens autoriteit een 

 gevoeligen knak gegeven hadden, Darwin de natuurwetenschappen in 

 nieuwe banen geleid had, het pas in 1860 — 62 aan Ludwig Rüti- 

 meyer gelukte, ook de huisdierwetenschap nieuw leven in te blazen. 

 De aanleiding daartoe was de ontdekking der Zwitsersche paalwonin- 

 gen (Meilen 1853—1854), welke de fundamenteele onderzoekingen van 

 Rütimeyer over de fauna, met narae de huisdieren uit die oude 

 tijden ten gevolge had. Sedert dien werd het gewoonte de huisdie- 

 ren op oertypen terug te voeren, daardoor het afstammingsvraagstuk 

 verleggend en tevens vereenvoudigend, omdat de vormenrijkdom aanvan- 

 kelijk minder groot geweest zou zijn. Dan hield Darwin zelf zich ook 

 met de huisdieren bezig (1868). Vooral aanvankelijk wordt in de lijn 

 van Rütimeyer doorgewerkt; dan echter komt naast de vergelijkend 

 anatomische methode ook de philologische (Hehn, 1870), en biologische 

 (Kühn, 1874) en in ruimere mate de kultuurhistorische in zwang (Kei- 

 ler, Studer, Duerst) en eindelijk begint Duerst (1904) ook met de 

 gegevens, verkregen uit de studie der huisdieren, in omgekeerden zin 

 te werken en uit gegevens, ontleend aan de bestudeering der huisdieren, 

 conclusies te trekken, die een nieuw licht werpen op vroege migraties 

 en kultuurverwantschap. Zoo wijst hij op de overeenstemming tusschen 

 het geitenhoornige schaap in de Zwitsersche paalwoningen en in Anau 

 en trekt daaruit palethnographische conclusies. Op een andere plaats legt 

 Duerst er nadruk op, dat de oude Egyptenaar zijne runderen aan 

 Mesopotamië ontleend heeft. Hiermede is langs biologischen weg een 

 arbeidsveld ontstaan, welks vruchten de basis voor de geschiedenis van 

 den mensch en zijne cultuur daadwerkelijk kunnen versterken en ver- 

 breeden. 



