De thans in de literatuur verspreide meeningen omtrent herkomst en 

 oorsprong der huisdieren, zou men met terzijdestelling van de localisee- 

 ring der domesticatiehaarden misschien aldus mogen formuleeren: 



De verschillende vormen van elk der verschillende huisdieren (rund, 

 paard, hond enz.) afzonderlijk vereenigt men, indien zulks door grootere 

 specialisatie noodwendig is geworden, tot nieuwe groepen; is de speciali- 

 satie en vormenrijkdom kleiner, dan beschouwt men ze daarentegen als 

 op zich zelf staande, niet verder te splitsen geheelen. Deze groepen vat 

 men dan op : 



a. als homogeen, als grootere eenheden met nauw genetisch verband 

 en leidt dezelve in haar geheel via oerrassen of direct van wilde 

 uitgangsvormen af; 



h. als heterogeen, dus niet als eenheden, doch als door convergentie- 

 verschijnselen ontstane complexen van min of meer gelijksoortige 

 vormen, die men elk voor zich, zoo mogelijk via oerrassen op één 

 of meerdere wilde stamvaders terugvoert. 



Op die wijze staan, wat het rund betreft, de meeningen van Nehring 

 en Ar en and er tegenover die van Rütimeyer, Keiler, Duerst 

 e. a,, terwijl, wat de hond aangaat, de zienswijzen van Beckmann en 

 Studer zich tsn opzichte van elkaar ongeveer gelijkelijk verhouden. 



Na deze langere inleiding, willen wij trachten in enkele grove trekken 

 te schetsen, wat de statistische methode, toegepast bij de bestudeering 

 van Europeesche honden, ons omtrent hunne herkomst zegt. 



Bij de groote meeningsverschillen omtrent de afstamming en herkomst 

 der honden van de oude wereld lang stil te staan of daarvan een over- 

 zicht te geven, is hier nóch mogelijk, noch noodzakelijk. Voldoende zij het 

 te releveeren, dat het afstam mingsprobleem der huishouden nog steeds 

 eene zeer hekele kwestie vormt, dat men de honden eenerzijds niono- 

 phjletisch, anderzijds polyphyletisch afleidt en den stamvader of de stam- 

 vaders van den hond zoowel onder zijne naaste verwanten zoekt als in 

 een sedert lang uitgestorven hond sui generis meent te mogen zien. 



De ontdekking der Zwitsersche paalwoningen bracht ook het honden- 

 vraagstuk in een nieuw stadium. Sedert dien toch is het de gewoonte 

 geworden te spreken van oerrassen, van welke het door Rütimeyer in 

 de paalwoningen ontdekte, als Canis pnlustris beschreven en benoemde 

 type, de eersteling vormde. Daardoor werd het vraagstuk wel is waar 

 verlegd, doch tevens vereenvoudigd, doch van eene oplossing is, gezien 

 de groote controverse, ook thans nog geen sprake. 



Het komt mij voor, dat het bij de bestudeering van dit soort van 

 vragen wenscbelijk is, eerst nauwkeurig de plaats van het betrokken 

 dier in het natuurlijke systeem te bepalen. Doet men dit, dan komen 

 ook als vanzelf de moeilijkbeden naar voren. Daarin schuilt echter tevens 

 de mogelijkheid de vraagstelling te preciseeren en eerst dan komt de op- 

 lossing in het verschiet. Zoover is men echter nog bij lange niet. 



Uit de algemeene bestudeering der Caniden uu kan m. i. worden vast- 

 gesteld, dat de honden dei' oude wereld het nauwst verwant zijn aan de 

 Caninae, eene subfamilie van de afdeeling der Lupinae naar Gray. 

 Door literatuurstudie en nadere, speciaal craniologische vergelijking van 

 de meest uiteenloopende, doch vooral vroegere Europeesche honden — 

 met name die uit de Friesche en Groninger terpen, alsmede uit de Zwit- 

 sersche paalwoningen — met de representanten der Caninae, heb ik de 

 overtuiging gekregen, dat voor inniger verwantschap slechts het geslacht 

 Lupus naar Gray in aanmerking komt. Noch typische voskenmerken, 



