LUI 



noch zulke van Simenia, Cuon en Lycaon heb ik bij eenige der hier 

 bedoelde honden kunnen waarnemen, dit in weerwil van het feit, dat ik 

 in den loop der jaren, met voorbijgaan van ledemaatsbeenderen en van 

 recente hondeschedels, alleen van prae-, proto- en vroeghistorische honden 

 circa 6- a 700 schedels aan een nauwkeuriger onderzoek heb kunnen 

 onderwerpen. Waar nu om redenen van geographischen aard, andere 

 Caninae voor de afleiding der Europeesche honden niet in aanmerking 

 komen, kan het vraagstuk m. i. bepaald worden tot het zoeken naar de 

 afstamming der Europeesche huishouden onder de echte wolven, de jak- 

 halzen of zgn. wilde honden, de »chiens" der Franschen, d. w. z. thans 

 uitgestorven honden sui generis. 



Dit laatste heeft zijne eigenaardige moeilijkheden en daarover eerst 

 een enkel woord. 



Zijn de overblijfselen van zgn. diluviale wilde honden reeds uit den 

 aard der zaak onvolledig, zij zijn bovendien uiterst zeldzaam en dan nog 

 zeer onvoldoende beschreven. Waar dit laatste echter niet het geval is, zooals 

 bij den Canis mikü van Woldrich, kan men door diens zeer éénzijdige 

 vergelijking met één jakhals moeilijk overtuigd worden, dat men daar 

 werkelijk met een ))chien" te doen heeft, te minder, waar er jakhalzen 

 blijken voor te komen, die, voorzoover vergelijking mogelijk is, in geen 

 enkel opzicht van den Woldrichschen diluvialen hond afwijken. De dilu- 

 viale honden van Schraerling zijn deels, zooals elke kynoloog op het 

 eerste gezicht moet zien, van zeer recenten datum. Bij de andere en 

 tevens grootere springen zoowel hunne onderlinge verschillen, als die met 

 de reeds door Cu vier beschrevene, zoozeer in het oog, dat men ook ten 

 opzichte daarvan al zeer sceptisch wordt gestemd, vooral echter, wanneer 

 men bedenkt, dat uit oude Europeesche cultures slechts een zeer een- 

 vormig en klein hondetype wordt vermeld. Wat eindelijk de Studei'sche 

 hond uit de Eussische Loss aangaat, de zgn. Canis poutiatini, deze 

 vormt nog steeds eeue op zich zelf staande vondst. 



Bij dit alles wordt m. i. echter het meeste gewicht in de schaal gelegd 

 door het feit, dat bij het nagaan der holenvondsten, de wilde hond slechts 

 een uiterst zeldzame gast blijkt te zijn, ja veelal ten eenenmale ont- 

 breekt. Dit feit is te klemmender, waar men van de overigens onbekende 

 variabiliteit van de Europeesche wolven slechts dit weet, dat deze zeer 

 groot is, dat er in diluvialen en postdiluvialen tijd ook kleinere Caniden 

 zijn geweest, die slechts in bijzondere gevallen van wolven, jakhalzen 

 en honden zijn te onderscheiden en eindelijk, dat de lijsten van holen- 

 fauna's overigens eene opvallende gelijkvormigheid vertoonen. 



Zoolang dan ook geen meer zekere overblijfselen van een hond sui 

 generis uit diluviale of vroeg-alluviale lagen te voorschijn zijn gekomen, 

 meen ik deze althans voorloopig wel voor een nadere beschouwing van 

 het afstammingsvraagstuk ter zijde te mogen stellen. 



Hoe staat het nu met de wolven en jakhalzen? Wij willen hierbij ge- 

 heel afzien van de vraag naar de juistheid der aanname, dat sedert dilu- 

 vialen tijd wolven en jakhalzen voorkomen als thans. De groote moeilijk- 

 heid bij deze vergelijking vormen zoowel de groote verscheidenheid en 

 de ontzaglijke variabiliteit als de sobere gegevens, die ons èn over 

 het een èn over het ander ter beschikking staan. Deze zijn ten eenen- 

 male ontoereikend en wij dienen ons tot zoolang wel te behelpen. Nóch 

 van wolven, nóch van jakhalzen, nóch van honden zijn in de literatuur 

 statistische gegevens over de variabiliteit voorhanden. Waar het hier nu 

 bijna uitsluitend gradueele verschillen betreft, daar is dit gemis zonder 



