Deze vereenvoudiging komt, zooals wij reeds boven aanduidden, vrijwel 

 op rekening van de uitersten van teeltkeus en heeft te grooter waarde, 

 waar daartoe, bij mijn weten, niet met nieuvsre wilde vormen gekruist is, 

 nóch zulke opnieuw getemd zouden zijn. 



Overigens kan, wat de grenzen van variatie betreft, door vergelijking 

 met wolfs- en jakhalskenmerken blijken, dat het variabiliteitsgebied der 

 honden voor deze kenmerken daar thans overheen reikt. 



Beschouwen wij nu de verhouding tusschen terp- en paalwoninghon- 

 den nader, dan blijkt uit circa twintig curven van de absolute maten 

 der meest uiteenlooponde schedelkenmerken en uit even zoovele indices, 

 dat de grenzen der variabiliteit in alle gevallen bij de terphonden aan- 

 merkelijk wijder zijn en steeds die der jjaalwoninghonden omsluiten. 



Gaan wij nu eerst de curven der absolute grootheden na, zoo hebben 

 die der terphondekenmerken een min of meer regelmatig ééntoppige 

 gedaante, terwijl die van de kenmerken der paalwoninghonden steeds 

 één sterk ontwikkelde top met een rechts verlengde soms nog weer meer 



of minder opgebogen afloopend gedeelte aanwijst : 



Er kan 



daar dus geregeld een duidelijk hoofd- en nevengedeelte onderscheiden 

 worden, achtereenvolgens gevormd door een groote groep van dimensio- 

 naal kleine en een kleine van dimensionaal groote kenmerken. 



Al direct valt in het oog, dat de top der terpcurven **) regelmatig boven 

 het staartgedeelte der paalwoningcurven **) ligt. Hieruit mag dus worden 

 geconcludeerd, dat in de paalwoningen met hare neolithische, koper- en 

 bronscultures en dus in vroegeren tijd, kleinere honden geheel domi- 

 neerden, terwijl daartegenover in de terpen, dus in de eerste helft onzer 

 jaartelling en iets te voren, grootere honden, welke in de paalwoningen 

 slechts sporadisch voorkwamen, geheel op den voorgrond traden. 



Hierin ligt reeds eene vingerwijzing, dat die grootere honden een 

 afzonderlijke groep vormen naast de kleinere en eerst later zijn ontstaan. 

 Dit vermoeden in zekerheid te verkeeren, zou tevens de vraag naar mono- 

 of polyphyletische afstamming zijne oplo.ssing nabij brengen. 



Het eigenaardige verloop der paalwoningcurven keert bij de meest 

 verschillende kenmerken zóó regelmatig terug — want behalve bij de 



*) Aantal te klein. 

 **) Verkorte uitdrukking van frequentiecurven der absolute maatkeumerken van terp- 

 resp. paalwoninghonden. 



