vormen. Van Sepia elegans werden deze herfst na de September-stormen 

 4 exemplaren aangetroffen even ten N. van Scheveningen. Deze soort is 

 trouwens ook door anderen vermeld (zie Tesch: Noordzee-Fauna III. 

 Cephalopoda). Sepia Orbignyana werd gevonden ten Z. van Ter Hejde 

 en wel op twee achtereenvolgende Zondagen 'S vrij gave schelpen. Later 

 bleek, dat de Heer Van der Sleen ook een exemplaar in zijn bezit had, 

 veel Noordelijker aan onze kust gevonden. Van deze soort, waarvan 

 Tesch in genoemde verhandeling zegt, dat ze mogelijk ook wel eens zal 

 kunnen aanspoelen, zijn nu dus 4 exemplaren bekend, op verschillende 

 tijdstippen en plaatsen verzameld, 't Is dus zeker denkbaar, dat deze 

 soort evenals Sepia elegans d'Orb. niet zoo zeldzaam zal blijken te 

 zijn, als vermoed wordt. Sepia elegans is kenbaar aan den slanken vorm, 

 terwijl 't rostrum de gedaante heeft van een kammetje. De kleur is rosé, 

 aan de randen geelwit. Over den rug loopt een zwakke kiel. De vleugels 

 zijn zeer klein. Sepia Orbignyana heeft eveneens een slanken vorm ; de 

 kleur verschilt niet veel van die van S. elegans, doch over den rug 

 loopt geen kiel, maar eene zeer flauwe groeve. De vleugels zijn klein, 

 grooter echter dan bij -S. elegans en naar de buikzijde gebogen, waar- 

 door de holte van de sipho des te duidelijker wordt, 't Hoofdkenmerk 

 is echter het in verhouding reusachtige rostrum, dat 4 m.M. lang is, 

 terwijl de geheele schelp een lengte van 10 c.M. heeft. Beide soorten 

 blijven in grootte zeer ten achter bij de gewone soort S. officinalis Linn. 



Eindelijk demonstreert de Heer van Giffen een beverschedel, uit bet 

 Drentsche veen afkomstig. 



