komst te kiezen en wegens de tijdsorastandigheden de verdere beslissing 

 aan het bestuur over te laten. 



Vervolgens leest de voorzitter een circulaire voor van de commissie, 

 die zich ten doel gesteld heeft de oprichting van een „Hubrecht-fonds", 

 waaruit men de kosten bestrijden wil om in Holland een Hollandsch 

 centrum van het „institut international d'embryologie" te behouden. De 

 voorzitter stelt voor, dat de Vereeniging een jaarlijksche bijdrage van 

 f 25. — zal geven. Dit voorstel wordt aangenomen. 



Eindelijk geeft de voorzitter het woord aan den Heer J. J. Tesch, die 

 uitgenoodigd is een referaat te houden. Hij spreekt : 



OVER BIPOLARITEIT. 



Mijnheer de Voorzitter. Geachte toehoorders. Aan de uitnoodiging van 

 het Bestuur onzer Vereeniging op deze jaarvergadering een samenvattend 

 referaat over den huldigen stand van een zoölogisch vraagstuk te geven 

 heb ik met genoegen voldaan. Het zal diegenen onder U, die eenigszins op 

 de hoogte zijn van de resultaten mijner werkzaamheid in het twaalftal 

 jaren, die verloopen zijn, sinds mijn bescheiden komeet aan den zoölogischen 

 hemel verscheen, niet verwonderen, dat het onderwerp, waarover ik wilde 

 spreken, van faunistischen, zoögeographischen aard zou zijn. Hoewel dit 

 ook natuurlijk voor mij zelf terstond vaststond, gevoelde ik toch onmiddellijk 

 daarna een zekere weifeling. Immers bij alle faunistische verhandelingen 

 komen lange rijen soorts- en geslachtsnamen ter sprake; zij trekken in 

 eindelooze opvolging aan het oor van den hoorder voorbij, zonder in de 

 meeste gevallen iets anders voor hem te zijn dan ,, nomina nuda" — 

 ledige woorden, waaraan zich slechts voor den specialen onderzoeker eenig 

 begrip verbindt. Weliswaar is bij de algemeene bespreking van eenig 

 probleem het dieper ingaan op détails wel steeds af te raden, maar bij 

 de behandeling van een faunistisch onderwerp schijnt het gevaar om de 

 opmerkzaamheid en aandacht van het auditorium te verspelen aanmerke- 

 lijk grooter. Want, nietwaar, de systematiek is nu eenmaal voor ieder, 

 die er zich niet in het bijzonder mee bezighield, een bij uitstek „droge" 

 wetenschap. Niet zoozeer in de letterlijke beteekenis, dat de systematicus 

 vaak met gedroogd materiaal zich moet bezighouden — hetgeen den volbloed- 

 anatoom of embryoloog in een gevoel van meerderheid medelijdend doet 

 glimlachen over een zoogenaamd ,, verouderd systeem" — maar veeleer 

 nog om het feit, dat hier meer dan op eenig ander gebied der zoölogie 

 een nauwkeurig en angstvallig uapluizen der litteratuur, een doorsnuffelen 

 van dikwijls moeilijk vindbare, oude papieren en boekwerken dringend 

 geboden is, zonder nog te spreken van de half onwillig, vaak wrevelig, 

 aanvaarde prioriteits- en nomenclatuurquesties. Waarlijk, de taak van den 

 systematicus is moeilijk en ondankbaar — slechts waar hij een betrouwbaar 

 en ervaren leidsman blijkt te zijn, vindt hij onder een kleine groep van 

 navolgers op zijn pad waardeering. 



De faunistiek, de zoögeographie, evenwel zijn de levende en liefelijke 

 bloemen, ontsproten aan den oogenschijnlijk zoo dorren bodem der syste- 

 matische zoölogie. Zij voeren ons uit het museum terug naar het leven, 

 naar de natuur; de gansche aarde is haar terrein. Het van water drui- 

 pende oerwoud der tropen, de gloeiende woestijnen, de ijzige, maar grootsche 

 toendra's — maar vooral de zee, de oceaan, in eindelooze afwisseling 

 van grillige kusten en onmetelijke watervlakten, de zee, die meer en 

 meer blijkt, in merkwaardige contradictie, het „land van belofte" voor den 



