dan natuurlijk niet identiek te zijn. En nog verder kunnen wij gaan : 

 stellen wij ons voor, dat een of ander genus in tropische of subtropische 

 streken slechts spaarzaam vertegenwoordigd is, daarentegen in koudere 

 gebieden een grooter aantal soorten telt en hier dus, buiten den tropen- 

 gordel, een levendige soortsontwikkeling valt op te merken. Het genus 

 is dan kosmopoliet, de soorten uit koudere streken zijn niet bipolair, 

 toch zal het ü duidelijk zijn, dat daardoor een zekere overeenkomst 

 tusschen de fauna's der polen wordt teweeg gebracht. En ditzelfde kan 

 bij de verschillende genera eener zelfde familie voorkomen. 



Wanneer men nu nog in aanmerking neemt, dat het begrip ,, bipolair'* 

 niet enkel strict op arctische en antarctische streken betrekking behoeft 

 te hebben, maar zich bovendien uitstrekt, ver over den poolcirkel heen, 

 naar meer gematigde gewesten, dus op het noordelijk halfrond ook het 

 boreale, op het zuidelijk het notale gebied in zich opneemt, dan zal het 

 duidelijk zijn, dat wij het probleem der bipolariteit als een weliswaar 

 gecompliceerd, maar toch voldoende duidelijk omschreven vraagstuk 

 trachten te benaderen. 



Dat men vroeger omtrent bet wezen der bipolariteit onduidelijke voor- 

 stellingen bad, is voor een groot deel de oorzaak van veel meeningsver- 

 schil onder systematici, welke zich met dit onderwerp bezighielden. 

 Pfeffer was in 1891 de eerste, die een lijst van bipolaire soorten en 

 genera trachtte op te stellen, en deze lijst werd later door John Murray 

 zoodanig vergroot, dal er niet minder dan bijna 100 bipolaire soorten in 

 voorkwamen. Ook hier bleef critiek niet uit; d'Arcy Thompson toonde aan, 

 dat voor bijna alle soorten van Murray óf de identiteit van arctische en 

 antarctische exemplaren niet geheel vaststond, óf dat het chorologische 

 feitenmateriaal niet voldoende was, om tot bipolariteit te besluiten. 

 Daarna kwam Ortmann de geheele theorie op zijde schuiven, door alle 

 zoogenaamde bewijzen voor de bipolariteit één voor één te ontzenuwen. 

 Wreekte zich dus de eerste overdrijving van sommigen, die veel te veel 

 op eens te gelijk wilden bewijzen, aan den anderen kant ontbrak het 

 niet aan argumenten van speciale onderzoekers, die met de feiten op 

 hun eigen onderzoekingsterrein voor oogen, wel degelijk zich genoopt 

 voelden met bipolariteit rekening te houden. Het zal niet oudienstig zijn 

 even in het kort na te gaan, wat het bijeengebrachte chorologische mate- 

 riaal ons leert '). In de eerste plaats moeten wij daarbij scherp onder- 

 scheiden tusschen de verschillende levensmilieu's, de „Lebensbezirke", die 

 de zoögeograaf reeds lang in zijn begrip heeft opgenomen, milieu's, die zich 

 voor U allen dadelijk zonder meer als zeer verschillend in de door hen 

 geboden bestaansvoorwaarden doen kennen, namelijk littoraal, abyssaal en 

 pelagiaal, termen, die zeker hier geen nadere verklaring van noode hebben. 



In het littoraal ontbreekt bij sommige groepen bipolariteit volkomen ; 

 n.1. bij kalksponsen, Echinoderraen, Amphipoden en Isopoden, en visschen. 

 Eenige aanduiding vinden wij bij Pycnogoniden en Bryozoen ; duidelijk 

 uitgedrukt evenwel bij Hydroiden, Gephyreen, Polychaeten, Cumaceen en 

 Schizopoden (n.1. de Mysidacea). 



Zooals te verwachten was, komen wij dus tot het resultaat, dat bipo- 

 lariteit bij lang niet alle marine littoraaldieren der poolgebieden voor- 

 komt; maar dat zij hier voorkomt is ons reeds voldoende. 



In het abyssaal, in de diepzee, is de toestand heel anders. Het is U 



1) Daarbij volg ik de heldere uiteenzetting van Kükenthal (Die marine Tierwelt 

 des arktisclien und antavktischeu Gebietes in ihren gegenseitigen Bezieliungen. Veröf- 

 fentlicbungea des Instituts fiir Meereskuade, Heft II, Februari 1907). 



