De ovarien van Peripatopsis dewaali M. Weber (Tijdscbr. Ned. Dierk. 

 Ver., (2) dl. V, 1898, VersL, blz. VII) onderscbeiden zicb van die van 

 den verwanten P. Sedgwicki daarin, dat ze behalve ter hoogte van het 

 terminaal gelegen atrium niet met elkaar verbonden zijn. De eieren zijn 

 voor het meerendeel «exogeen" en liggen aan den top van lange, van 

 den ovariaalwand ontspringende stelen; ze zijn niet door een follikel 

 omgeven en onderscheiden zicb door geringe grootte (+ 80 //.) van die van 

 andere Paripatopsis-soovien. De bestudeering der praeparaten verstrekte 

 geen argumenten voor het vermoeden van Sheldon, dat de eieren door 

 den steel heen het ovariaallumen zouden bereiken. Ze volgen een anderen 

 weg: een aantal eieren, blijkbaar van de stelen vrij gekomen, liggen los 

 in de lichaamsholte, in de nabijheid der ovarien. Deze vrij liggende eieren 

 hebben hetzelfde voorkomen en gelijke grootte als de vastzittende, alleen 

 zijn ze meer variabel van vorm. Sommige liggen met een afgeplatte zijde 

 tegen een der organen van de lichaamsholte aan, andere hebben een 

 eenigszins onregelmatige gedaante; het maakt den indruk, dat ze zich 

 amoeboid voortbewegen. 



Dat de eieren ten slotte in het Jumen van het ovarium geraken, wordt 

 daardoor mogelijk gemaakt, dat in de wanden der ovarien een aantal 

 doorboringen voorkomen. Deze openingen zijn klein en niet door cilien 

 omgeven. Ze zijn in grooter aantal aanwezig in den wand van het 

 rechter ovarium dan in dien van het linker. 



In de ovarien, vooral in het rechter, bevindt zich een groote hoeveel- 

 heid spermatozoïden, grootendeels vereenigd tot sperraatophoren. Ze liggen 

 voornamelijk in de nabijheid van de openingen van den ovariaalwand 

 en steken in sommige van deze uit De eieren kunnen dus dadelijk bij 

 het intreden in het ovarium bevrucht worden en in het lumen van het 

 ovarium liggen dan ook reeds eenige oudere ontwikkelingsstadien : voor- 

 eerst ongekliefde eieren met dikke schaal en vervolgens klievings- en 

 blastulastadien. De meeste gelijkenis vertoonen deze met de overeenkomstige 

 stadiën van de Zuid-Amerikaansche Peripalus-soorten, die de geringe 

 grootte der eieren met P. dewaali gemeen hebben. Oudere embryonen 

 treden dan eerst in den uterus op. 



Het voor Arthropoden zoo eigenaardige vrij komen der eieren in de 

 lichaamsholte, een verschijnsel, dat aan Anneliden herinnert, wordt ver- 

 klaarbaar, wanneer men de iichaamsholte der Onychophoren als een 

 ïmixocoel" beschouwt, zooals ook uit de ontogenetische onderzoekingen 

 van Sedgwick schijnt te volgen. Zoo worden ook de openingen der ova- 

 riaalwanden beter begrijpelijk: het zijn verbindingen tusschen dat deel 

 van het coeloom, dat tot ovariaallumen wordt, aan den eenen en het 

 met de primaire lichaamsholte tot mixocoel vereenigde coeloom aan den 

 anderen kant. De ovarien zelf zijn slechts onvolledig afgesloten dorsale 

 deelen der somieten. Hun oorspronkelijke beteekenis is waarschijnlijk die 

 van receptacula seminis geweest. 



De Heer Ihle bespreekt daarna de geographische verspreiding van 

 enkele diepzeekrabben. Hij wijst er op, dat Doflein er nadruk op legt, 

 dat de Valdivia-Expeditie aan de Oost-Afrikaansche kust diepzeekrabben 

 gevonden heeft, die alleen uit den Atlantischen Oceaan bekend waren, 

 zooals Ethusina abyssicola, en daar soorten heeft aangetroffen, behoo- 

 rende tot geslachten, die nog slechts in den Atlantischen Oceaan waren 

 aangetroffen, zooals Ilomolodromia bouvieri, Homologenus braueri en 

 Cymonomus granulatus valdiviae. Terecht leidt Doflein hier geen nader 

 verband uit af tusschen de Atlantische en Oost-Afrikaansche fauna, maar 



