WETENSCHAPPELIJKE VERGADERING 



Amsterdam. Aquarium-Gebouw vau het K. Z. Genootschap ))Natura 

 Artis Magistra". 27 November 1915. 's Avonds halfacht uur. 



Aanwezig: de HH. Sluiter (Voorzitter), de Beaufort, van Bemmelen, 

 Bolsius, Boschma, Delsraan, Droogleever Fortuyn, van der Horst, Ihle, 

 van Kampen, Kerbert, Kruimel, Loman, de Meijere, Metzelaar, Peeters, 

 Pinkhof, Èedeke, Tesch, Weber en de dames: Droogleever Fortuyn — van 

 Leyden, Feltkamp, Haije, Koker, de Lint, Peck, Scholten, Schoneboom, 

 Schreuder, Le Vino, Zernike. 



De Voorzitter opent de Vergadering en verzoekt den sprekers zich toch 

 zoo veel mooglijk van te voren bij den Secretaris op te geven, ook wan- 

 neer de mededeeling slechts kort is, opdat de titels der mededee- 

 lingen op het convocatie-biljet kunnen worden afgedrukt. 



Daarna verkrijgt de Heer van Kampen het woord, die een mede- 

 deeling doet over eenige ontwikkelingsstadien der Onychophoren. 



De oudere embryonen uit den uterus van Peripatopsis dewaali (zie 

 p. LXXXVI) vertoonen in het bezit van een groote, holle »voedings- 

 blaas" overeenkomst met P. Sedgwicki. Het voorkomen van een 

 dergelijke blaas bij een soort, die in andere, vroeger genoemde eigen- 

 schappen aan Anneliden herinnert, doet de mogelijkheid veronderstellen, 

 dat ook die voedingsblaas een herinnering aan vroegere toestanden is, 

 en hierin is dus een bevestiging te zien van de hypothese van van Kennel, 

 volgens welke de voedingsblaas zou zijn af te leiden' van de kopblaas 

 der Polychaetentrochophora. Bij den overgang tot het leven op land en 

 het daarmee gepaard gaande ontstaan der vivipariteit is deze kopblaas 

 een voedingsorgaan geworden en als gevolg daarvan niet gereduceerd. 

 Bij oude embryonen van P. Sedgwicki en Paraperipatus novae-bri- 

 tanniae (bij welke soort Willey een dergelijke blaas beschreven heeft) is 

 de blaas inderdaad nog slechts aan den kop bevestigd en deze embryonen 

 vertoonen daardoor overeenkomst met Po/jy gord JMS-lar ven. 



Door verschuiving van de uterusvoeding naar jongere ontwikkelings- 

 stadien ontstonden de dooierrijkere eieren van andere Peripatopsis- 

 soorten en van de meeste Indische en Australische Onychophoren. Hier- 

 door kon de draagtijd worden verkort en ten slotte konden ovipare 

 vormen (Ooperipatus) optreden. 



De soorten van het Amerikaansche genus Peripalus, waarvan de onto- 

 genie door van Keunel en Sclater bekend geworden is, daarentegen onder- 

 scheiden zich door een meer intensieve intra uterine voeding, waarbij een 

 zgn. ï>placenta" optreedt. Waarschijnlijk door gebrek aan ruimte in het 

 nauwe uteruslumen is hier het embryo in de voedingsblaas omgestulpt, 

 wat de eigenaardigheden in de ontogenie dezer soorten verklaart. Van 



