WETENSCHAPPELIJKE VERGADERING. 



Leiden. Zoötomisch Laboratorium. 25 Maart 1916. 's Avonds 

 halfacht uur. 



Aanwezig de H.H. : Sluiter (Voorzitter), de Beaufort, v. Bemmelen, 

 Bolsius, Boschnia, de Bussy, Delsman, Droogleever Fortuyn, Funke, de 

 Graaf, Hamraer, Horst, v. Kampen, v. Lidth de Jeude, v. Oort, Peeters, 

 Kedeke, Resink, Schierbeek, Schoor, v. Seters, Tesch, Vosmaer en de 

 dames : Bakker, Bekkering, Boterhoven de Haan, Droogleever Fortuyn — 

 V. Leyden, Immink, Lens, de Lint, Pynacker Hordijk, Du Ry van Beest 

 Holle, Voigt, V. d. Werk, Zeijdel. Als gasten : Mevrouw Vosmaer — Roëll 

 en de Heer Dooren de Jong. 



Afwezig met kennisgeving de H.H. : Büttikofer, Ihle en Loman. 



Daar de secretaris kennis heeft gegeven de vergadering niet te kunnen 

 bijwonen, neemt de Heer de Beaufort het secretariaat waar. 



De voorzitter opent de vergadering. Na de leden welkom te hel)ben 

 geheeten, leest hij de dankbetuiging voor van Prof. Fürbringer, naar 

 aanleiding van het telegram door de Vereeniging aan hem gezonden ter 

 gelegenheid van zijn TUsten verjaardag. 



Mevi-ouw Droogleever Fortuyn— van L<eyden verkrijgt daarna 

 het woord en deelt het volgende mee : 



Volgens de onderstelling van Flemming zouden alleen cellen, wier 

 kernen zich mitotisch gedeeld hebben, een normaal weefsel kunnen vormen. 

 Hiermee in strijd is het feit, dat in groeiende weefsels vaak zoo weinig 

 kernen in deeling worden aangetroffen. Child en Patterson beweren — 

 in tegenstelling met bovengenoemde hypothese van Flemming — op grond 

 van hun eigen onderzoekingen, dat ook amitotische kerndeelingen een 

 normaal verschijnsel zijn in groeiende weefsels. Zonder aan de waarheid 

 van de beweringen van Child en Patterson te twijfelen, wil spr. een andere 

 voorstelling trachten te geven, waarom in groeiende weefsels zoo weinig 

 karyokinesen worden aangetroffen. 



Onderzocht werden enkele weefsels van 6 pas geboren katjes — met 

 name het mesenterium, het buitenste raeerlagig epitheel van de cornea 

 en het klierepitheel van de krypten van Lieberkühn, welke weefsels op 

 verschillende uren van den dag, telkens met tusschenpoozen van 4 uur, 

 wai'en gefixeerd. Een telling van het aantal kernen in stukken van deze 

 weefsels bracht aan het licht, dat er een periode in de kerndeeling valt 

 waar te nemen. Het maximale aantal karyokinesen is bij al deze weefsels 

 in den avond, nacht of de vroege ochtenduren waargenomen, het minimum 

 in de latere ochtenduren en 's middags. Bij de twee eerste weefsels was 



