8 OBSERVATIO SOLSTITII AESTIVI. 



1714. publiciuiit , qiiaeqiie eadem eft Cum ilk , qiiam 

 exhibuit in Trad itu , cui titulus eft : Les Elemcns de 

 r Aftrononiie \crifics par etc. Vt \ero quoque alti- 

 tudini meridianae per calculum inuentae adiicerc vcl 

 demcre polllm partcm conucnicntem , quam Declina- 

 tio intcrea temporis llibiit : adiicio hic laterculum , ex 

 quo illa apparet. Erat ncmpc altitudo vera centri 

 Salis mcridiana pcr Qiiadrantcm inucnta 



^. 7. Cum igitur methodus illa, qua ex duabus 



flltitudiuibus Solis, vna cum tcmpore A^ero, obferua- 



tis, altitudo Solis meridiana quaeritur, cautioni Dccli- 



nationis fubicAa fit : non posfum non indicare quoque, 



qua medela vliis fuerim cx hac parte. Repraefcntct 



pi^ , in hunc fincm DBAE Meridianum , CP Acquato- 



rom, obferuetur altitudo Solis in K; fi iam in eodcm 



paraliclo I K O L H Soi pergeret conftantcr moueri : 



obfcruarctur tcmpore BAL in loco L ; fcd auxic in- 



terca tcmporis fuam decHnationem , acieoquc codem 



temporc BAL obfcruatur in N, quafi in alium pa- 



rallclum remotus csfct. Sed in triangulo L M N , quod 



ob paruitatem pro rccftilinco haberi potcft , latus LN, 



quoj t\\ augmcutum dechnationis a prima obferuatio- 



ne ad fccundam , admodum paruum eft j angulus MLN 



in 



