i«2 DE SOLFTIONE 



qnidem eft, il A^nicus pro p habeatiir valor idoneus, 

 fimul quoque iRfinitos haberi : nttamen hic vnicum duii- 

 t;ixat eumque minimum praeter o adhiberi conuenit. 

 Nam rcliqui fequenteg, qui liint ^pq i^pq^^—p^ ctc. 

 ^blutioiium numcrum non multiplicant , cum \alores tan- 

 tum lequcntes ipfuis .v in §. 7. praebeant. Minimus 

 autem ipfius p valor dabit omnes numeros ipfuis x, 

 fatistftclcntes , tjuod rrui.iores non fiiciimt. 



§. 14. Intelligatur igitur, quod fi fuerit a~e^— i , 

 jminimum ipfuis p valorem fore i , ipfmsque q^e. De- 

 inde n fuerit ^- 3z i- ^ -f- i , tum cfle pzzze, et q 

 — 2e-2-|-x. Atqnc fi fit « — ^^-1-2, erit p~^, 

 ei q7re^-\- r. Huiusmodi cafus inliniti alii poffunt 

 deliniri , quorum ingens .numcrus hoc continetur theo- 

 remate: fi fji: a~a'/?^''^2ae^-~'^f ent pzze, et 

 .q—.ae'^''^^-}-! vbi pro .a etiam numeri fradb ac- 

 cipi poffunt, dummodo illi per e'''~^ multiplicati 'ui 

 integros traiismutentur. Simili modo eriam fi fit azz:. 

 (a.e^-\-'Se>^)^-{-zoie''-'^ -4-2g^f^— ' , erit p = e,ct 

 ^rra^ ''"^' -}-§6'^'+'' -t-i. Atque etiam fi fit a — 

 ^aL^k'e^^±^ae^-' , erit p—ke, et q — ^ak'^ 



§. 15. Qiioties igitur a efl: mimems, qm in iflis 

 formulis contineai"ur , flatim apparct valor ipfius p 

 et q. At fi a huiusmodi fuerit numerus, qui nuUo 

 modo ad iilas formulas poteft reduci , peculiaTis ad 

 inuenienda p ct q adhibenda efl: mediodus, qua olim 

 iam vfi funt PcUhis et Fcnnatiu.f. Haccquc metho- 

 •dus etl vniuerf\lis, et aeque fucccdit, quemcunquc nu- 

 merum deuotet a. Praeterea etiam ideo hic potiflV- 



mum 



