j82 DE CIRCFLJTIONE SANGriNIS. 



phna enim omnia fimt et impenetmbilia (§.5. lo.). 

 Cu.n vero hiic noui voluminis additione quantitas maf- 

 fae languineae prior in arteriis augeatur, vt in eodem 

 Jpatio contineri non poflit : haec ipfa in alios fecejfus 

 deturbata promouetur. Loca autem , in quae vetus (an- 

 guis abiturit, non nifi duy effe poffunt. Aut enim 

 oportet , vt vafi maiorem capacitatem nancifcantur \ atque 

 ita ille intra arterias adhucdum detinebitur: aut pofita 

 capacitate prijiina non ampliata quantitas fanguinis intra 

 arterias denuo minui ac portio quaedam aUorJum extra 

 illas dilabi debet. Vtramque autem viafu a natura ipfa 

 adhiberi, et in fiibfidium vocari experientia et ratione 

 liquidifTime euincitur. 



§. i8. Locus igitur alter (§. i7-) q"0 f<inguis 

 vetus ab appellente nouo protmditur, funt arteriae ipfae 

 dilatatae eo vsque, dum proiedla portio Jpatium Juffici^ 

 ens naAa fuerit. Solemus hanc dilatationem quadan- 

 tenus tadlu ac vifu dignofcerc , ac pulfus nomine ple- 

 rumque indigitare. Docent obferuationes Harueianae, 

 contradiionem cordis et aortae dilatationem fieri eodem 

 momento: quando autem fanguis extra arterias (cpro^ 

 ripiat\ id quidem experimentis non aeque planc coa- 

 ftat. 



§. 19. Haec arteriarum dilatatio (§. 18.), fangui- 

 nis au^fta prefTio in illarum latera, valuularuni eleuatio, 

 dependct ab /w/)^?« fanguinis (§. 16. )\ Impetus autcm 

 huius ab aclione cordis f§. 15.^. Qiio malor igitur eft 

 haec aclio^ eo maior etiam ell impetus \ hinc latior aper- 

 tura intra valuul.irum rimas , et hae ipfae propius ad 

 aortae latera apprimuntur. Cum vero adlio cordis fit 



Umpo- 



