DE CIRCVLJTIONE SANCFINIS;. 291 



nimarum in ramo , altero tanto minor effet , ac in trun- 

 co ; fi iisdem giuiderent apertmis : non dubium elt , quin 

 tertia pars portionis liinguineae in nimum delaberetur, 

 binae imtem reiiquae tertiae partes in trunco progrede- 

 rentur. Cum vero hae noftrae liippofitiones inter le 

 fnit in ratione injinities variabili : igitur diiiifio portionis 

 fanguineae fimiiiter variari infinities poteft , itn , Yt , fi 

 fpeciminis cauflli cafum '\Ws.2;\it fmiplicrffimum , et extre- 

 mitates rami ad vnum omnes obturatas fingere liceret, 

 omnis res aeque coufiderari poflet, ac fi nulhis plane 

 ramus adeflfet ; totaque fuiguinis portio tunc relido di- 

 uiflonis confinio in folo trunco fe contentura , ac portio- 

 ni nouae a tergo infequenti locum conceflTura eflTet. 



§. 33. Patet igitur denuo (§.31.32.), ex quan- 

 titate et capacitate ramorum , et illorum ad truncos rf- 

 latione ^ ita nude conflderata nihil concludi poflfe, {t^ 

 dlftributioncm fmguinis ab illius ipfius quantitate ac ce- 

 leritate^ qua arteriarum extremitates egreditur, depeudeEC 

 Qiiamuis igitur, vt exempium fupra(§.2 5.jallegatumreti- 

 neamus, arteriae intercoftalis ramulus minor fit , quam 

 renalis : fieri tamen poteft , vt portionis finguineae e 

 corde proieftae pars multo maior intra illum recipia- 

 tur, quam intra renalem. Similiter res fe habere pot- 

 eft inter arterias rcnales et reliquum aortae truncum. ■\ 



§. 34. Portio fmguinea primam ramificationem 

 (§.30.) transgrefl'1 in aortae trunco pergit , donec per- 

 uentum fit ad diuifionem nonam. Tum vero ca omnia, 

 eadem ratione et ordine fc habent , quae de confiniis ra- 



Oo 2 mi 



