M CIRCVLATIONE SJNCriNIS. 197 



recipiunt, fed in venas transfundunt (§. 24.) : fimiliter, 

 tempo^re adionis extremitates arteriarum quiefcunt, et 

 nihil (§. 38.) per illas in venss transfunditur. Qiiem- 

 admodum igitur arteriae per vices replentur, et de- 

 plentur , ita et vcnae per vices fiinguincm recipiunt : 

 fed tamen diuerfimode. Sanguis in arterias proiicitur 

 vi cordis ; in venas autem transfunditur vi arteriarum 

 contradilium. Tota portio vna cordis adione proiefta, 

 in vnum canalem arteriofum tranfit^ aequalis autem 

 maffa transfunditur in venas canaliculis partitis , quibus 

 neceflario fanguinis maffa in portiunculas minimas di- 

 uiditur. Adio cordis impetuofa eft; transfufio autem 

 lente, blande ac minutatim procedit. 



§. 40. Dum fanguis in venis contentus per accc- 

 dcntes nouos humores augetur, eadem accidunt, quae 

 de arteriis (§. 2-3. 24.) diximus. Idem igitur valet ra- 

 tiocinium in cafu fimili. Aut enim , quia venae ple- 

 nae funt, audus humor extra venas locum fibi quae- 

 rit, aut venae debent dilatari, vt maior illarum 

 capacitas oriatur, foda quauis transfufionc noua. In ar- 

 teriis vtraque methodus (§. 17.) locum habuit ; quae- 

 nam autem quando et quopiodo in venis accidant? ea 

 vero iam videbimus. 



§♦ 41. Primo quidem, me non monentc, patet: 

 non de eo quaeri, an venae etiam fint dilatabiles? id 

 enim materiae iilarum neceflario {§. 9.) conuenit , neque, 

 an venae dilatentur nonnumquam ? fiquidem experientia 

 fatis docemur , venas aho tempore magis , aUo minus 

 Totn. VI. Pp tur- 



