DE CIRCVLATIONE SANCFINIS. 299 



momeuto (§.41.) in ventriciilum dexterum detrudftur: 

 fimiiiter, quo tempore cor dexterum quicfcit, ftnguis 

 ex arteria pulmonali in venam cognomincm (§. 37.27.) 

 et eodcm momento (§. 41.) in ventriculum finiftrum 

 deponitur. Qiio autem tempore ventriculi quiescunt, 

 fanguinem recipere et in diaftole efle (§. 7.) dicuntur : 

 Ergo diajlole vtiiusque venUicuU fit eodem momento. Ita 

 npparet huius fequelae neceflitas per ratiocinium ; veritas 

 aiitem fadi cum experientia conlpirante probatur. Di- 

 lcimus enim cum Hanieo : vtrumquc ventriculum cordis 

 proiicere (anguincm in arterias eodem temporis momen- 

 to ; quiefcere eosdem et languinem nouum accipere iti- 

 dem fimul. Cum igitur diaftole cordis et venarum repletio 

 (§.praefet4i.) coincidant, non mirum eft, venas non pul- 

 lare(§.4i.),quia eodem momento,quo finguinem recipumt, 

 eodem etiam in ventriculos cordis deponunt. Non igi- 

 tur necelfe erat, venarum alueos fieri capaciores dila- 

 tatione; cum quantitas fanguinis in illis non augeatur 

 et diminuatur reciproce , fed fingi polfit , quafi portio 

 quaedam cruoris ex arteriarum extremitatibns congefta 

 momento vno in ventriculos transfiliiffet, reliqua maf- 

 fa fanguinis intra venas manente eadem et immota. 



§. 43. Non dubito, fore quosdam, qui me erro- 

 ris cuiusdam arguent , cum dicent , me precario affu- 

 mere^ quod fmguis ex venis immediate in ventricu- 

 los cordis illabatur ; elfe enim auriculas ita didas, pcr quas 

 iangiiis prius transflucre debeat , fiue : deplctionem ve- 

 narum fieri in auriculas, non autcm in ventriculos, 



Pp 2 fyfto-- 



