Veusi del CnnnsA 125 



Atque humiles spes laeta casas , paxque alma revisit. 



Sed ceu qui Molilen (i) venit in arboream 

 Lignatum , ingentem cernens late undique sylvam 



Haeret , opus coeptet nescius unde , fabcr : 

 Sic ego quid primum raediumque idemque supreraum 



Coraraemorera de te , nescio : tot decora 

 Tot tantaeque ornant superùra te munere laudes , 



Quae non mortali te fore sorte velint. 

 Est animus rerum prudcns atque unice honestis 



Intentus nisu perpetuo studiis ; 

 Sic ut nil unquam quicquam ausis nilque morere , 



Quod certuni non fas sanxerit et pietas. 

 Consilii adde ingens robur , nil quo si ne recte 



Nil potè confieri fortiter : adde malis , 

 Si qua ferat sortis ludus , corda inscia vinci. 



Quis non te coraera suspicit , et placidum ? 

 Cui non auxilio dudum , non usque fuisti , 



Non tu sponte , tua si fuit usus ope ? 

 Te patrem caro pueri genitore carentes , 



Te viduà in parvo nata parente lare , 

 Custodemque suum servatoremque salutant , 



In Pharia sacris quot regis auspiciis , 

 Passim inopes , trans et Phariara. Vexàrat egestas 



Et pridera miseros ; non tarnen illa truci 

 Ore adeó , ut nullam possent sperare salutem , 



Nullum usquam e duris casibus efFugium. 

 Non sat erat victus , non et satis , unde superile 



Velarent artus , tegminis , horridulos ; 

 At potuere tamen vivendo utcumque , fovere 

 Spem, fore ut in melius vertetet ista Deus , 



(i) Ilaec est Melila , vel Mettine insula , in. mari 

 Adriatico , propler Ragusani, arborum tignorumque oninis 

 generis feracissima. 



