PoE3IE DEL CHERSA 2t3 



Dignus ob id certe , quem quantum est genlis ubique, 



Quae se pulcra ortam jactat in Italia , 

 Urbibus in propriis passim colat usque , nolisque 



Insculptis ornet marmoreum et litulis. 

 Adde bue ingentis , monumenta insignia , foetus 



Ingenii miros , multiplices , varios , 

 Tliesaurumque illum doctrinarum atque leporum , 



Illa sua unde scatent aurea scripta ; queat 

 Quorum (credo equidem) parere unuraquodqueseorsuni 



Scriptori fa ma ni cuilibet egregiam. 

 Quìnam ergo , docte Emanuel, non sponte tulissem, 



Non pridem , Carmen , quod petis , ipse libi , 

 Aut claras potuissem animo relicere volente 



Tot laudes , tanto quae mihi dulcc sonant , 

 Primus amicorum quanto magis inde nitebat ? 



Sed sive id parvi culpi sit ingenii , 

 Seu rerum , a studiis quae me abstraxere , mearum , 



Culpave fortunae , quae mihi iniqua quidem est , 

 Quae , tot post casus et tristia fata meorum , 



Nil molili animo , nii sinit aggredier 

 Mente allum quicquam, nil me patitur nisi Aere; 



Seu luctu cari dissidi um hoc capitis 

 Si quid acìliuc animi fuerat , penitùs luibàril ; 



Seu poliàs quod non d<;fore crediderim 

 Tot sacros inter , quos felici itala parta 



Terra tulit , culli carminis artifices , 

 Qui magnimi celebrare virum , vitamque severam , 



Scriptaque , doctrinam sumat et omnigenam , 

 Dispeream , si quid potui committere chartis , 



Si quicquam prò re carminis extuderim. 

 Veruni ille , audebam mihi quem promittere, nonne es 



Ilio tu ipso, o clarae grande decus patriae , 

 Ilic tu, inquam, o italae spes, Mazzarella-, camocnac? 



Tu potè? , ( ah fari haec plurimus ille tuus 



G.A.T.XLI. 18 



