342 Letteratura 



nomen , elsi paullo infra cum Visatello , ut incìige- 

 nae euni vocitant , commutet. Pro iis Svetonius alii- 

 que facere videntur , adscripto ad ariminensem agruiu 

 Rubicone. Verum liaec ad coarctandos nostros fines, 

 non ad eum, ubi Lusus est, collocandum valènt. Ma- 

 gnum profecto adversarium Pliniura habent lib. Ili 

 cap. XVIII. Is Aemiliani ingressus viara , interfluen- 

 tes amnes ordine sic digerit: Ariminum\ Aprusa^ Ru- 

 bicon, Sapis. Ab ea igitur urbe Aprusa , ut nunc Lu- 

 sus , propius abest ; quin et in hujus corrupta voce, 

 veteris illius vestigia norainis dignoscuntur. Succedit 

 Aprusae Rubicon , ut modo aranis alter , qui prope 

 Caesenara ad ortura subit. Haec mihi tanti sunt , ut 

 in bisce vetustatis tenebris secundum caesenates pro- 

 nunciarem. Inscriptio , quara refers , aliena mihi pror- 

 sus videtur a castitate et splendore latinae linguae, 

 qua per id temporis , cura scse inscuiptam ostendit, 

 in publicis raonumentis romani utebantur ; veluti illa 

 sunt : Vexillum sinito : nec citra hunc amnem Ru- 

 biconem : hujus jussionis ergo adversus ierit. Prae- 

 tereo , quod et ipse per te faclllirae animadvertes , 

 vocem comilito hic perperam usurpatam. Quid autem 

 tautologia illa: miles^ tjr^o ^ comilito^ maniputarius, 

 centuriae, turmae ? Quid illa repetitio : ultra hos fi- 

 nes arma prof erre ? Quid denique facta cura eo sce- 

 lere comparatio : ac si sacros penates e penetralihus 

 asportaverit ? Nunquara id in publicis tabulis exaratura 

 vidi : quo fit , ut judicio , quod illa de inscriptione 

 sane perhonorificura tulerunt Petrus Crinltus, Flavius 

 Blondus Aldusque Manutius , non modo non acqtiie- 

 scam , sed illud oranino iraprobera. Huc adde , per- 

 petuo legiones e Gallia in Apuliara Brutiosque trans- 

 ductas , supeiato Rubicone : proinde ex occasione pro- 

 dendi posteris celeberrimi seuatus consulti , quo Cae- 

 sar inter provinciae suae fincs retiuebatur , factum fuis- 



