234 V A R I E T a' 



DE CRUCE 



Quam a Franciscì Xaverii pectore in ae(Juor dilapsam j et 

 canceris unguibus apprehensani Xavertus ipse recuperavit, 



Oum leglt eoum Xaverius abjete pontum , 



Quem rapii huc illuc candida relligio ; 

 Involvunt lucera nimbi : nox humida coeliim 



Aufert ; contendunt hinc notus , hinc boreas j 

 Anlennae , et mali cernuntuf gurgite nantes ; 



Turba pavet , navis rector et ipse pavet. 

 Errat at impavidus navi Xaverius unus , 



Gomraendans multa seque, suosque prece. 

 Dumquemetu exanimes nutu, verbisquc sodaleS 



Excltat, et placidum praecinit oceanum « 

 Solamenque ferens compellat voce , manuque , 



Abstulit appensam turbo ci'ucem laleri. 

 Tum vero extimuit trepidans Franciscus , et ecce 



Ecce , inquit , medio spesque salusque mai'i 

 Nostra natat. Quem nane precibus venerabiraur unquant* 



Si nostrum medio stat mare praesidium? 

 Esto : maris rabies, boreae , nimbive tulisset 



Annonam, vestem , pileolura , baculum j 

 Illa sed effigies lalia mecum urbe profecta , 



Illa mea , illa ratis spes erat , et columen. 

 Sic ait , et vultum lacrymis implevit abortis « 



Personuit verbis cyrabaque flebilibus. 

 Anxia sic natum mater suspirat ademptum ; 



Indolet extinctum sic nova nupta virura. 

 Tum genua inflectens taciturnus numen adorai y 



S/c jacet , et lustrans aequora lurainibus : 

 Nec dabo > aìl , viclas palmas, male sana procella : 



Inveni noceam qua ralione libi ; 

 Hedde modo effigiem ; mea sii prò lege voluntas ; 



Rcdde : vel . . - ah monstrum ! reddere adhuc dubita» ? 



