TOKMVLAS DIFFERENT RATlONALES. 103 



duftlo neceffhm erat vifa in methodo praecedente ; vbi 

 praeterca fidores folitarios denominatoris N fbrmae .t* 

 feorfim elicere , atqiie rcliqiii denominatoris terminum ab- 

 folutiim vnitati aequalem efficere coadi fueramus. Me- 

 thodo autem , quam hic fumus tradituri , nulla iftiusmodi 

 praeparatione erit opus. 



§. 5. Inuenta parte integra, fi quae continctur in 

 fra(flione ^\ cx eaque integralis partc conueniente , pro- 

 grediamur ad partes fradas finguias fimpliciorcs in fradlio- 

 iie ^ contentas eruendas , vt ex his quoque integralis quaefi- 

 ti partes oriundae obtineantnr. Ifta autem inuefiigatio maxi- 

 mam partem in inuenrione fa(florum fimpliciorum deno- 

 minatoris N abfoluitur ; qui fidorcs , cum ex inftituto 

 noftro, quo totum integrale in forma reah exhibere con- 

 ftituimus , debeant efle reales , erunt illi vel fimpiices bi- 

 nomiales huius formae px-\-t^x , vel trinomiales p -h 

 qx-\-rxx , cuiusmodi ficflores rcales femper exhiberi poffe 

 cum docuimu^ tiim in fequcntibus fufius docebimus , cti- 

 amfi fidoies fimplices fint imaginarii. Primum igitur de 

 faftoribus fimplicibus px-\-qx agemus, qui in denominato- 

 re N contincntur \ inueniuntur hi ex rcfolutione aequatio- 

 nis Nz::o ; quod fi enim huius aequationis radix fuerit 

 ifluenta xzza^ tum fimul x-a diiiifbr erit quantitatis N. 

 Omnia ergo (iibfidia , quae auhuc funt inuenta ad rndices 

 ncquationum algebraicarum err.endas , in prae(enti negotio 

 jnaximam affercnt vtilitatcm. Probe autem difcerni debe 

 bunt fidores reales ab imaginariis , cum priorcs folos hoc 

 loco in vfum voccmus, pofteriores feorfim tradaturi. Fx 

 tefolutione vcro aeqihUionum intcliigitur , fi maximus ex- 



ponens 



