FORMFLAS DIFFEREKT. RATIONJLES. 123 



conuenienter valores pro / elicientur ; atque fic fadores 

 trinomiales obtinentur, ftKflores fimplices imaginarios com- 

 pledentes. Vfus autem huius regulae clarius apparebir, fi 

 eius ope fiidlores trinomiales inueftigemus denominatorum , 

 c]uos deinceps in exemplis fiimus tradatiiri. Sit igitur 

 primum lequens propofita forma , cuius fidores reales fiuc 

 fimplices fiue trinomiales inueftigari oporteat 

 a -+- p A.'* 



§. 25. Qiiia fubftitutiones praefcriptae loco potefta- 

 tiim ipfius X funt facicndae , terminus abfolutus a ita eft 

 fpcdandus, quafi eflet ax°. Pofito ergo loco poteftatis 

 ipfuis .V generalis .t'' tam /^cof A/:CJ), quam /^fin. A.i{:C|), 

 et vtraque exprefibne refultante .fada~o, fequentes duae 

 aequationes habebuntur 



«-i-p/"cof A.«(J) = o 



Primum igitur poni poteft C|) — o, quo pofteriori aequa- 

 tioni fatisfiet, prior vero dabit 



a_H(3r=o feu/:=it_f = y| 

 vnde oritur diuifor {Tmp!ex yp—xVq feu -y/a—x^P-S 

 fuie y^—^ — y: Qiiod fi ergo fit « numerus impar, 

 femper vnus habetiir flidor fimplex realis f' a—x^—^. 

 At fi « fit numerus par , fadlor fimplex realis non dabi- 

 tur , nifi ~p fuerit quantitas affirmatiua , hoc vero cafu 

 duplex habebitur fador fimplex realis, nempe -I- ■\/—%—x- 

 fiue huius exprefijonis a— p.v" hi duo ernnt fidlores fim- 

 plices reales y^a-^-Xy^^ et -^a-.v-jVjS, fi quidem ;i 



Q 2 eft 



