Rivista medica. H 



„ ro ita moLiles, ut acus acie erigi possint, atque 

 „ undique flecti, quamvis suis, ut ita dicam , ra- 

 „ dicibus profundiori ossium parti firmiter ad- 

 „ haereant. Quae quidem appendices in lamina su- 

 „ periori vel vestigia sui impriniunt , vel illam 

 „ perforant, et quodammodo astringunt cohibent- 

 „ que. In nonnullis tamen ossium spatiis appendi- 

 „ ces istae desunt, laminaque superior spatiis iis 

 „ respondens nec impressa est, nec perforata, sed 

 „ levis et continuata. Idem de secunda lamina, de 

 „ tertia, deque aliis affirmo. Sed ad penitiorem os- 

 „ sis partem procedendo, fimbriarum vel appen- 

 „ dicum cresci t numerus, congruenterque laminae 

 „ magis magisque aut imprimuntur, aut perforan- 

 ,, tur. ,, (Della verità delle quali cose esibisce il 

 N. A. nelle figure la dimostrazione) „ Ossis autem 

 „ centrum fimbriarurti congeries tota est, tomen- 

 „ tum efficiens , quod in naturali ossium ambiti* 

 „ cuspldcs, vel sagittas quasdam emittit limbum 

 ,, costituentes denticulatum, quae paribus aculeis 

 „ ex osse contiguo exeuntibus sese innectendo sa- 

 „ turas excitant. Patent cellulae eo in tomento per- 

 „ multae , unde oritur diploes , quae propterea 

 „ quod minus dura coactaque est, quam reliqua os- 

 „ sis pars, sinit ut vehementum ob ictum capiti 

 „ inflictum internum ita d ictum cranii tabulatum 

 „ dimoveatur, ab externoque recedat. Ast ex plu- 

 ,, rimis conflatur utrumque laminis. Cui adden- 

 „ dum est fimbrias nonnumquam sui indicium 

 „ praebere in externa cranii emolliti superficie , 

 ,, quin lamina aut dempta, aut eversa sit ulla, pa- 

 ,, riterque in craniis nulla maceratione subactis-r 

 „ In limbis porro lateralibus, externisque parieta- 

 „ lium in suturam squamosam desinentibus firn- 



