148 



Francisci Guadagni advocati, in obitu Henrici de 

 Andrea allocutio consolatoria. (V. il volume 

 antecedente del nostro giornale a carte 315.) 



In liomìnum eventis ac gestis, Ioannes marchio cla- 

 rìssime, cjuiddam, ni failor, est colligatum ac ne- 

 xum, ita \\t aliud ex alio pleriimque sequalur: ea 

 prorsus rationc, qua, si Virgilium audimus agricul- 

 tionis scientissimum vatem, ex arborum quarum- 

 dam radicibus densissima cernitur silva novaruni 

 arborum pullulare (1). Idem autem evenire in hu- 

 manitatis officiis, ac sobolescere novos illorum sur- 

 culos ex iis, quac soluta iam fuerint, ipse mea do- 

 ctus experienlia condidici. Etenim qui rogatu filii 

 tui Hieronymi , ut de obitu eius fratris Aloisii te 

 moerentem solarer, nescio quid elaboravi allocutio- 

 nis incomptae, sentio milii non esse integrum recu- 

 sare, quin, eodem ilio petente, pari nunc tibi cala- 

 mitate perculso parem operam ac studium impen- 

 dam. Novo siquidem amantissimus pater ictus es 

 vulnere; et post Aloisium amissum, haud multis ab 

 eius interi tu diebus clapsis, delitias tuas Henricum 

 filium, aetate pubescentcm in spem ciarissimae fa- 

 miliae maximam, extulisti. Mirum non est proinde, 

 sì adeo illius iactura es afFectus, ut a dolore avellere 

 animum difficultcr queas , ac , quo illi sit modus, 

 levamine atquc ope ab aliorum alloquiis indigeas. 

 In qua tibi, prò meis viribus, afFerenda, non omnia 

 coUigam, quae apta esse ad rem video, quaeque in 



