In obitu H. be Andrea 157 



domus symplioniam pararet ac thalamum sterneret. 

 Adde quod per ea ipsa tempora merito tibi adamata 

 filia tua Clementina, coniux V. G. Ignatii de Gon- 

 stantio marchionis divi Martini, e paterna ducum pa- 

 ganicensium prosapia, leti in limine versabatur. 

 Adde etiam aegrotasse illam ex angore animi e recens 

 editi puelli morte concepto. Et illum quidem An- 

 geli nomine vocari placuerat, ut gloriae deinceps 

 monitus, quam historiis versibusque pangendis An- 

 gelus de Gonstantio, ex eius proavis unus, quaesi- 

 vit obtinuitque, ad eamdcm, accedentibus annis, lit- 

 terariam praestantiam tota pectoris contentione fer- 

 retur. Sed egregium consilium ac spem , ut sunt 

 liumana omnia caduca ac fallacia, citissimus pueri 

 obitus momento difflavit. 



Quid ego nunc ? Miserabilia haec esse, tetra, 

 aerumnosa, ad patiendum tollerandumque difficilia 

 non inficiabor; nec naturales homini sensus, con- 

 tortulis quorumdam philosophorum ratiunculis 

 utens , cadere in eum non debere contendam. Ut 

 quae mala sunt et adversa, sentiat esse eiusmodi 

 atque aversetur, largiendum est : multumque inte- 

 resse necessario debet intcr hominis aifectiones ac 

 vultum, si conviva amicorum sedeat, vel si in equu- 

 leum imposi tus fidiculis torqueatTu-. Eamdcm au- 

 tem vim habent ad creandum dolorem quae laedunt 

 animum, ac quae corpus laniant: immo nulla essent 

 corporis cruciamenta, nisi illa subirent altius et 

 ad animum usque mearent. Vcrumtamen nihil forti 

 viro tam laevuni potest ingruere, eiusque naturae 

 tam inimicurn, quod non deleniat a germanae pbi- 

 losophiae et a religionis fontibus ducta calami tatum 

 paticntia. Utque aliquid de Henrico tantummodo 

 attingam, cuius amissi ob causam haec est a me seri- 



