In obitu H. de Anduea 165 



tas enascebatur. Delectabatur insiiper lineari pictu- 

 ra: in qua admirabile omnino erat quantum emi- 

 nuisset, si haec illi ars non solatium fiiisset. 



Simul litterarum supeìlectili, quantum par erat, 

 fuit instructus, ad pliilosopliicas disciplinas ediscen- 

 das gradum fccit, in quibus multo quam antea lu- 

 culentius mentis aciem ingeniique vim exseruit. 

 Hinc inter condiscipulos nedum quìs illum supe- 

 raret, vix erat quisquam qui cum co posset compa- 

 rari. Non ideo tamen animum unquam efferebat, 

 nec unquam sibi admodum fidebat; salebrosum iter 

 ac fortasse etiam periculosum, nisi quo praecepto- 

 res praeirent, nunquam ingredi ausus. Pravi igitur 

 nihil, nihil portentosi ipsius animo haeserat : id 

 enlm unum sibi proposuerat, ut germanam naturae 

 speciem ingenuamque rerum veritatem dignosce- 

 ret atque perdisceret. Quo in opere tanta poUebat 

 vi ac celeritate, ut quas in eloqucntiae studio sibi 

 com para V erat laudes, brevi obscurare quodammo- 

 do visus sit. Hanc vero commenda tionem ( quod 

 raro admodum fieri solet ) ultro illi condiscipuli 

 tribuebant : ipsos enim inter usu saepe veniebat, 

 ut illum quis ex tempore in disputationem voca- 

 ret : at licet quaestio esset vel de abstrusioribus 

 philosopliiae argumentis , ipse tamen , quasi ìnte- 

 gros menses fuisset in ipsa versatus , praeclare o- 

 mnem extricabat difficultatem, oppugnatumque ve- 

 ritatis robur validissime vindicabat. 



Atqui in matliematicis semel ipse longe supe- 

 ravit. Nequc id mirum ; siquidem ad eas perquam 

 libenter excolendas a natura quodammodo vehemen- 

 ter trabebatur. XVI aetatis annum nondum expie- 

 verat, quum de ipsis disceptare iussus est in fre- 

 quentissimo eorum hominutn conventu qui in più- 



