In obitu a. de Andrea. 2-17 



Non saeva parentem 

 Si rapiat misero parcaruin dextera utramqucy 

 Non videat corani si fratrem aut germina cara 

 Vulnif,co concisa peti per viscera ferro (3). 



Centra ego si laticls illlus miri ( non hic Homerum 

 fabulas loqui arbitremur ) copiam mihi fortuna 

 tribueret, non eum tibi miscendum censerem, nec 

 te fieri obliviosum cuperem, ut saevientis doloris a 

 vulnere convalesceres. Quapropter, non adversan- 

 te, atque adeo volente me, recoles quaecumque in 

 Aloisio ab ineunte eius aetate ad extremas usque 

 vitae metas maxime amavistì. Recoles de eo puero 

 atque adolescente indolem haud sane puerilem, lon- 

 ge seductam ab omni vel rudi impetu, vel levitate, 

 tamque christianae ac litterariae disciplinae doci- 

 lem, ut nihil supra. Illud quoque tempus recorda- 

 bere, quo, invitus quidem, verumtamen sine cun- 

 ctatione, ut iubebas, e tuo sinu complexuque disces- 

 si t, ac Romani venit Immani tatis artibus imbuen- 

 dus , deindeque ad philosophiam pregressurus in 

 dementino ilio nobilium adolescentium contuber- 

 nio, cuius preclara instituta meros reipublicae prin- 

 cipes ac mera lumina pepererunt. Ibi non eum so- 

 mniculose cessasse memineris ; tuoque eum animo 

 volvc qualem se quantumque praebuerit in annuis, 

 quae illic ab adolescentibus eduntur, litterarii profe- 

 ctus experimentis. Non enim dubito quin pervulga- 

 to e rumore, aut e litteris amicorum resciveris, Aloi- 

 sium tuum in illis doctrinae periculis Mariae Jfloi- 

 siae Etruriae reginae, ac deinde lucensium principi^ 

 virisqiie emine nti ss imi s Bartholomaeo Paccae^ Law- 

 rentio Littae , EmmanueU de Gregorio , Fabritio 

 G. A.T.LXX. 15 



