In obitu a. de Andrea 221 



tori haud ìnteriturum decus accessit, quod eo Tul- 

 lius de philosophicis vel rhetoricis praecipientes au- 

 dierit : plurimum sane commendationis ex Aloìsii 

 in foro praestantia ad eos redit, qui ad eiusmodi 

 excellentiam ac famam suìs illum praeceptionibus 

 extulere. 



Quid Illa, quae delnceps consecuta sunl, quum 

 a causis exponendis ad eas diiudicandas regio est 

 vocatu traductus ? Numquid illa e tua mente patiar 

 excidere ? Immo ea, si quid aliud antea, tuis dili- 

 genter aurikus ingeram. Enim vero ( quod ego par- 

 tim accepi, partim vidi, quoties ad vestras regiones 

 accessi ) Borboniae augustiss. stirpis , dominatu Si- 

 cilìae utriusq. a pluribus retro annis potitae , in 

 litterarum cultores tam propensa voluntas est, ut 

 qui tantulum in illis emineat, modo a turbolentis 

 consiliis absit, a regia sibi munificentia possit com- 

 moda atque ornamenta amplissima poUiceri. Tam 

 bene ac feliciter si liberalium artium studiosis apud 

 vos evenit , quamquam commendatione ab antiquis 

 imaginibus persaepe careant, spernine potuit atque 

 in obscuro latere Aloisii forensis industria, qui ob 

 acceptam a maioribus nobilitatem omnium in se ora 

 vertebat ? De eius igitur apud supremum tribunal 

 illustri labore, ultra quadriennium exhausto, quum 

 fama increbescens quotidie magis pervenisset in au- 

 lam, ex auctoritate optimorum ingeniorum fautoris 

 Ferdinandi 11^ iure quo qui optimo, in decuria am- 

 plissima iudicum neapolitanorum sedit. Laudabant 

 in eo collegae, causas eorum Consilio quotiescumque 

 referret, accuratum orationis ordinem atque diluci- 

 dum. Non perturbate quidquam, non praepostere, 

 non ambigue, sed suo quidque loco aubiebant ab eo 

 narrari, addito etiam elegantiarum sobrio quodam 



